D-day

Zaterdag 23 juli

Onze laatste uurtjes samen zijn aangebroken. Ik kan niet geloven dat het alweer voorbij is. Ik weet nu al dat ik het moeilijk zal hebben eens ze weg zijn. Ik ben altijd supergelukkig als er familie of vrienden op bezoek komen en voel me telkens zo slecht als ze weer naar huis gaan. Ik vermoed dat ik niet de enige ben die in het buitenland woont en dit gevoel heeft. Gelukkig heb ik de verhuis waarop ik me kan focussen.

Amelie had 2 (vervolg)boeken mee van Gayle Forman: Als ik blijf + Wacht op mij. Terwijl zij “Als ik blijf” las, las ik de Engelse versie (If I stay). Het vervolg “Wacht op mij” heb ik wel in het Nederlands gelezen. De covers van de Nederlandstalige boeken waren wel een heel stuk mooier/moderner dan van de Engelstalige. Ik hoop dat Amelie de moed vindt om ze beiden te lezen, want ze leest absoluut niet graag (dat heeft ze van haar mama). Ik denk dan ook dat het een dagelijks marteling was om een half uur te moeten lezen :-).

Na het ontbijt nemen we met z’n allen nog een laatste duik in het zwembad. Daarna de valiezen wegen want Granny en haar boeken, aiaiai… Gelukkig zit Amelie maar aan een kleine 17 van de 23 kg. Granny heeft weer chance! Voor het geluk geboren, noemen ze dat :-).

Nog even meegeven dat Amelie en mama hier geweest zijn van 3 tot en met 23 juli en dat de vlag halfstok gehangen heeft vanaf 8 t.e.m. 22 juli (voor de slachtoffers in Dallas, Nice en Baton Rouge). Gewoonweg vreselijk. Wanneer houdt al dat zinloos geweld op?

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s