Huis te koop

Het is zover, ons huis staat sinds donderdag officieel te koop.

De voorbije weken ging onze aandacht vooral naar opruimen, struiken snoeien, blaren bijeen rapen (hier verliezen de “live oaks” hun blaren in het voorjaar), mulch strooien, schuttingen herstellen, … om het huis naar Amerikaanse normen presentabel te laten lijken. Het moet er namelijk uitzien als een kijkwoning.

Tijdens die periode waren er al enkele potentiële kopers ons huis komen bezichtigen. We kregen echter verschillende malen de opmerking dat ons huis niet “klaar” was om te tonen wegens te rommelig! We wisten dus wat te doen deze laatste paar dagen: alle onze troep moest van het aanrecht, evenals de kasten, vensterbanken, tafels, bureau’s en zetels moesten plaid- en rommelvrij gemaakt worden. Alles moest piekfijn in orde zijn, m.a.w. een huis zoals “in de boekskes”. Niet eenvoudig om dat zo te houden als je erin leeft. Het is ook zo dat als een huis getoond wordt, de eigenaars niet aanwezig mogen zijn, dus enkel de potentiële kopers en hun makelaar “touren” het huis.  Op die manier kunnen potentiële kopers hun mening vrijuit verkondigen en worden de gevoelens van de eigenaars niet gekrenkt.

Donderdag zijn er een paar koppels geweest waarvan 1 ’s anderendaags een tweede afspraak wilde. We moesten wel onze 2 poezen wegdoen want ze wilden het huis op hun gemak kunnen inspecteren. Ze zijn nl. geen fan van huisdieren (lees: bang voor poezen). We stelden voor om Babiche buiten te laten en Mittens in het waskot (haar normale slaapplaats) te stoppen. We vonden dit een mooi voorstel aangezien ze het waskot de dag ervoor toch al gezien hadden. Niet dus! Beide katten moesten weg! Uit-het-huis-weg! Niet zomaar buiten, maar in een bench en ermee in onze auto rondrijden want mevrouw zou niet op haar gemak zijn! No f*cking way, José! Diene vlieger ging echt niet op! We gingen die arme poezen geen traumatische ervaring laten beleven omdat mevrouw een broekschijter is. Ze stelden voor dat we thuis mochten blijven, maar dan wel de katten moesten in bedwang houden! Really? Babiche is bij het minste en geringste dat ze hoort, al bang en verstopt ze zich en Mittens kijkt je aan vanuit haar luie zetel. Zij zal zich echt niet moe maken 🙂

Het was dus de poezen in hun respectievelijke koten of geen 2e bezichtiging. Uiteindelijk gingen ze akkoord en mochten de poezen in hun kot blijven (da’s ook vree gezegd, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel). Een dikke 50 minuten later, wij al wachtende in de auto (wie had dat gedacht dat ze zolang gingen blijven?), verlieten ze ons huis. Toen de meisjes in hun slaapkamers binnen stapten, konden ze hun ogen niet geloven. De lakens op Tine’s bed lagen opengevouwen en knuffels her en der verspreid. In Hanne’s kamer was het nog slechter: overal lagen er knuffels, haar kleerkast stond open en een klein, groen olifantje dat ze onlangs voor haar verjaardag gekregen had, was verdwenen. Wat was dat, jong? We waren totaal verbouwereerd! We belden Amanda, onze makelaar, op om te vragen of dit de “American way” was want dat wij, Belgen, dat absoluut niet gewend waren. Haar antwoord was klaar en duidelijk: “This is absolutely unacceptable!”. Een telefoontje van haar naar de makelaar van die mensen heeft duidelijk laten blijken dat we er absoluut niet mee gediend waren.

Zaterdag van 13u tot 15u zouden we “open house” houden. Dan staat het huis open voor iedereen die interesse heeft. Meestal springen dan de (curieuzeneuze)buren eens binnen om te kijken hoe je woont/leeft. Onze makelaar zou dan van de partij zijn, maar vrijdagavond rond 21u kregen we een mooi aanbod (niet van de ambetanterikken. We zouden het toch niet aanvaarden. Als ze bij een “showing” al zo moeilijk deden, wat zou dat dan niet geven bij een verkoop?).

De nieuwe eigenaars waren direct in de wolken toen ze ons huis binnen stapten en wilden geen “open house” want dan zouden ze mogelijks in een “bidding war” terecht kunnen komen. Om te tonen dat ze het menen, hebben ze een zeer hoge “option fee” betaald. Een woordje uitleg over “option fees” vind je hier.  Ze zijn zelfs akkoord dat we pas eind juli verhuizen zodat Granny en Amelie nog veel kunnen zwemmen! Het enige minpuntje is dat ze ons volledige tuinset bij het huis willen. Nu ja, dat wil dus zeggen dat het er mooi past, maar dat wisten wij al 🙂

Een link naar ons huis vind je hier.

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s