Kerstvakantie – zaterdag 26-12

Zaterdag 26 december:

Aangezien het in El Paso een uurtje vroeger is dan thuis en we voor het donker thuis wilden zijn, moesten we vroeg vertrekken. En dus ook vroeg opstaan :-(. We hadden nl. nog een 8-tal uur in de auto voor de boeg.

Het was opmerkelijk hoe het landschap en de vegetatie onderweg veranderde. We reden door de woestijn, maar toch kreeg je steeds andere beplanting te zien. Er zijn vele “pecan farms” in Texas. Pecans zijn een soort noten. Hun naam is afkomstig van een Canadese taal (Algonquin language) en betekent zo veel als dat je een steen nodig hebt om de noot te kraken. Ik vind ze niet zo lekker, maar in Texas zijn ze met hopen te verkrijgen en erg in trek. Voor Thanksgiving wordt er meestal een pecan pie geserveerd. Velen hebben bomen in hun tuin staan en verkopen de noten aan een groothandelaar of gewoon via een stalletje aan voorbijgangers.

Toen we op vakantie vertrokken, had Tine een vreselijke verkoudheid (veel snotteren en snuiten). Dan kreeg Philippe er van. Diene mens heeft afgezien. Hij had er nog vreselijke niesbuien bij ook, den duts. En hoe kan je het raden, nu zit ik er mee. Gezellig is anders.

We rijden door Mason en mijn oog valt op een heel mooi oud gebouw. Het blijkt het “County Courthouse” te zijn. Het werd gebouwd in 1909-1910 met graniet uit Fredericksburg, een ander Texaans stadje. Het werd toegevoegd aan het “National Register of Historic Places” in 1974.

Terwijl we door Buchanan Dam rijden, krijgen we een tornado warning via onze gsm’s binnen. Hanne en ik zijn er niet gerust op, maar Philippe is in zijn nopjes. “We rijden er recht naar toe”, zegt hij met blinkende oogjes! Gelukkig was het gevaar geweken toen we er passeerden. Begin maart mag hij trouwens de cursus “spotter” volgen. Dan ga ik hem helemaal niet meer van zijn weerstation wegkrijgen :-). Later die avond, als we al thuis zijn, en de dag erna vernemen we dat het weer in Noord-Texas vreselijk geweest was. Er zijn verschillende tornado’s over de regio van Dallas geraasd. Vele huizen zijn met de grond gelijk gemaakt en helaas zijn er een 23-tal doden gevallen. In El Paso zagen ze zelfs sneeuw, tot 30 cm hoog! Ook wij in Austin zijn niet gespaard gebleven van sneeuw en hagel. De stenen waren zo groot als een dime (10 cent) muntstuk (+/- 18 mm)! Gelukkig bleven we van ellende gespaard.

Om met een grappige toets af te sluiten, wil ik jullie nog een anecdote vertellen. Toen we tijdens de kerstperiode op stap waren, zat Tine op een bank die nat was geworden van de regen. Volgens Philippe en de meiden zou ik iets in de zin van “your poep is wet” luidop gezegd hebben, maar dat betwijfel ik zeer. Ik zei ook eens “great minds think alike” en Tine verstond “great minds stink alike”. Ze lag dubbel van het lachen, mijne kadet!

 

 

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s