Kerstvakantie – dinsdag 22-12

Dinsdag 22 december:

We zijn in de sneeuw en koude vertrokken en rijden voorbij Bill Williams Mountain (9200 voet). We zijn er niet gestopt wegens te weinig tijd. Gelukkig was het weer gisteren bij het bezoek aan de Grand Canyon niet zo druilerig! We zien nog een eenzame fietser op zijn mountain bike door dit vreselijke weer fietsen. Respect! Ik zou dat echt niet zien zitten :-).

We passeren een auto met nummerplaat van Massachusetts. Tot nu toe is dit al de verste staat welke we hier zien rondrijden hebben.

De rit van vandaag zou een 5-tal uren duren en ging behoorlijk saai worden. Althans dat dacht ik. We rijden voorbij van alles en nog wat. Zo zagen we “The Purple Heart Trail”. “The Purple Heart” is land’s oudste militaire medaille. Deze medaille werd uitgereikt aan militairen (mannen en vrouwen) die gewond werden tijdens de strijd of gesneuveld zijn voor hun vaderland. Als eerbetoon werd dit pad in 1992 opgericht. We zien nog een VOR in het midden van een veld staan en rijden voorbij Yucca, 1 van de droogste steden in de US. Ook vele mooie bergen passeren de revue o.a. Hualapai Peak (Hualapai betekent “People of the tall Pines” in de Hualapai-taal= Native American lanuage). Ook Mount Tipton in Mount Tipton Wilderness Area rijst met haar 7000+ voet boven alles uit.

Dan steken we de grens met California over. We moeten de douane passeren. De vriendelijke dame vraagt ons of we vers fruit mee hebben, dat mag namelijk niet wegens gevaar voor ziekten.

In Vidal Junction tanken we een laatste keer want mijlenver is er geen benzinestation meer te bespeuren, met dank aan Google Maps om de kaarten zo accuraat te houden :-).

Ergens tijdens onze rit zien we nog een mooie en speciale wolk: de lenticularis, alsook de overblijfselen van een uitgebloeide “desert lily”. Eenmaal we dichter bij Palm Springs komen, zien we ontelbaar veel palmboomkwekerijen en zelfs een echt circuit “Chuckwalla Race Track“, in the middle of the desert! Zelfs een meer: Lake Tamarisk. In Desert Center merken we dat vele velden er als verlaten bijliggen en zien we veel opwaaiend zand. Zouden ze hier ook het water afgesloten hebben zodat de boeren geen gewassen meer kunnen kweken? Ik vind er niet direct iets over terug…

Eindelijk arriveren we in La Quinta, een bijzonder “groen” dorp midden in de woestijn. Ik stel me de vraag waarom ze zoveel water verspillen enkel voor het hebben/behouden van groen gras. Een beetje verder zie ik dat er een deel van het gras geverfd is. In Austin krijgen we ook regelmatig reclame in de bus om het gras groen te verven. Dit is blijkbaar de allernieuwste trend, tenslotte wil het oog ook wat, nietwaar! In Palm Springs springen we nog even binnen bij Kay. Hij is in België onze vlieginstructeur geweest. Helaas is zijn vrouw Leen ziek, dat was bijzonder jammer want we zouden samen iets gaan eten.

We keren naar het hotel terug om te genieten van een lekker aperitiefje. Elke avond tussen 18u30 en 19u30 wordt het gratis aangeboden in de lobby. Er hangt een leuk bordje met opschrift: “no shoes, no shirt, no service”. Iedereen verstaat dat wel :-). Het hotel heeft een eigen game room en mooie bibliotheek.

We maken nog een korte wandeling naar een klein doch leuk restaurantje, The Grill on Main genaamd, en genieten er van tuna melt en ribbekes (volgens de meiden niet zo lekker als die van Nonkel Ives).

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s