Kerstvakantie – vrijdag 18-12

Vrijdag 18 december:

Vandaag, op Philippe’s verjaardag, zou onze road trip naar California beginnen. Deze keer hadden we een cat sitter genomen (met dank aan Anne!) zodat onze vakantie niet onverwacht afgebroken hoeft te worden. We hadden een rit van iets meer dan 10 uur voor de boeg. Eindbestemming van de dag: Albuquerque, New Mexico. We waren nog geen 5 minuten vertrokken of ik kreeg een Skype oproep van oma. Ze wou Philippe een gelukkige verjaardag wensen. Ze zag dat ik mijn zonnebril droeg en was alweer jaloers op het mooie weer. Ik kon het niet laten om haar de staalblauwe hemel te tonen, maar vertelde erbij dat het maar 6 graden (Celsius) was. Ze was nog steeds jaloers :-). Ook Pépé Belzele telefoneerde even. Ik durf te wedden dat hij nog nooit in zijn leven internationaal gebeld heeft :-). Good job, Pépé, we are proud of you!

Ik wilde een ouderwetse wegenkaart kopen om te kunnen volgen want op een GPS zie je niet veel van de omgeving. Ik mocht Philippe’s super iPad gebruiken en via Google Maps was ik gezet. De WAF (=wife acceptance factor) was bij aankomst van die iPad niet heel hoog, maar toen in de auto was ik “all smiles”! Nu kon ik heerlijk uitvergroten, inzoomen en de kaart langs alle kanten draaien en keren.

Onderweg zagen we van alles en nog wat: van een sign dat zei “Welcome hunters”, tot boompjes langs de kant van de weg die vol hingen met maretakken. Ideale tijd van het jaar :-). Ook mijlen en mijlen van katoenplantages, windmolenparken met ontelbaar veel windmolens en later ook nog de welbekende ja-knikkers die olie oppompen, dat kon je ruiken. Ook vuile barakjes met hopen rommel in de (voor)tuinen. Daar was geen HOA (=home owners association) die bepaalde wat wel en niet mocht. Ik sta er altijd van te kijken dat die “huizen” bewoond worden.

Toen we in een bepaald deel van Lubbock (in de Great Planes) arriveerden, een verloederde zwarte buurt, lazen we een bill board dat zei “500$divorce” en eentje dat Jezus Happy Birthday wenste! Volgens Wikipedia is Lubbock nochtans een ideale stad om te wonen. Meer info over the “Hub City” vind je hier.

We crossed the Texas/New Mexico border (ze noemen het Texico, hoe origineel!) en zagen toen heel veel superlange treinen. Zo zagen we er enkele die met 3 of 4 locomotieven getrokken werd plus nog eens 2 locomotieven achterop hadden om te duwen! Ongelofelijk! Die treinen hadden meer dan 100 dubbele wagons (2 boven mekaar) en reden 65 miles per uur (ongeveer 105km/h)! Ik keek mijn ogen uit.

Op de snelwegen zie je dikwijls een bordje “pass with care”. Dat zou in België ook niet misstaan met al die vluchtmisdrijven tegenwoordig!

We zagen nog een prachtige zonsondergang, maar helaas zegt dat niets op mijn foto’s :-(.  Uiteindelijk arriveerden we in het hotel. De mogelijkheid bestond om op voorhand in te checken en we kozen voor een suite. Het bed voor de meisjes was echter niet opgemaakt! Volgens de bediende aan de receptie moesten we dit zelf doen (zoiets heb ik nog nooit gehoord en zeker niet in Amerika), maar omdat we het zo mooi vroegen, ging hij house keeping sturen. We mochten gratis aperitieven wat Hanne dan weer super vond! We beslisten om in het hotelrestaurant te eten, doch dat was een flinke tegenvaller. Philippe’s eten was koud! Ze boden een gratis dessertje aan ter compensatie, maar daarvoor hebben we vriendelijk bedankt. Als tegencompensatie werd het bedrag van Philippe’s lunch niet aangerekend. Het zou er nog aan mankeren!

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s