za 20, zo 21-6

Zaterdag 20-6:

18 jaar getrouwd, dat begint al te tellen, niet? Vandaag is onze grote dag. Zoals vorig jaar was ook dit jaar een bezoek aan de Cedar Park Rodeo gepland. Ditmaal samen met oma en Oom Peer. Om onze dag te vieren gingen we met z’n allen lunchen bij de “Roaring Fork“. We gaan steeds naar de “Stonelake” locatie. Het restaurant is aan een meer dat eerder per toeval ontstond. In de jaren 50 en 60 was er nl. een kalksteengroeve. Toen er begin jaren 60 onder het grondwaterniveau gegraven en gekapt werd, liep de groeve onder water en werd aldus een meer. Meer info hierover vind je hier. Het is er aangenaam en rustig zitten, vooral buiten in de schaduw. Het enige nadeel (maar dat heb je overal ter wereld) is dat er veel vliegen zitten.

Na het gezellig samenzijn en lekker eten werden we verwacht op de 10e VIA-party. Deze keer was het weer bij Barbara en Gilbert. Ze hadden barbeque voorzien. En ook het zwembad en het bubbelbad waren ter beschikking. Enkel een heel dreigend onweer voorspelde niet veel goeds. We konden niet lang blijven aangezien de rodeo geboekt stond. Ik was in ieder geval content dat oma en Arco de groep Vlamingen in Austin eindelijk konden leren kennen. Ze hebben al zoveel verhalen gehoord. Net toen we wilden vertrekken naar de rodeo brak een zondvloed uit. Uiteraard lag onze paraplu in de auto! Wat had je gedacht?

Onderweg naar Cedar Park was de regen hevig en het zicht beperkt. Toen we op ons plaatsje arriveerden, werd er aangekondigd dat de paarden door de hevige buien zich in de piste dienden op te warmen en dat de show een 10-tal minuten vertraging zou hebben. Gelukkig maar want oma en Oom Peer waren er nog niet. Ze kenden de weg niet en met die hevige regen had ik liever dat ze rustig reden en heelhuids toekwamen.

Na een kleine 5 minuutjes kwamen ze aangewandeld, namen op hun stoeltje plaats en dan kon het spektakel beginnen. Het was weer de moeite! Althans, dat vonden wij, maar oma en Arco hadden een andere mening. Ze vonden het niet zo spectaculair. Oma dacht dat het vooral met wilde paarden zou zijn en Arco had medelijden met de kalfjes die met een lasso gevangen dienen te worden. Hier vind je zo’n filmpje. De bedoeling is om het kalfje binnen de korst mogelijke tijd met de lasso te vangen en de pootjes bijeen te binden zodat het niet kan ontsnappen. Het touw van de lasso, dat vast hangt aan het paard, moet gespannen blijven anders krijg je strafpunten. Het paard is dus zodanig getraind dat het steeds een pas achteruit stapt als het merkt dat het touw doorhangt.

Op een rodeo wordt een beetje van alles getoond. Van om ter langst op een hengst blijven zitten, tot het vangen van kalfjes. Maar ook de kleintjes worden niet vergeten: “mutton busting” is net hetzelfde als wat de volwassenen doen met wilde paarden en stieren, maar dan op schapen. Uiteraard zijn ze voldoende beschermd. Hier is een link welke precies weergeeft hoe het er aan toe gaat. De kleintjes zijn tussen de 5 en 8 jaar oud en ze geven zich volledig!

Ik vind “barrel racen” het mooiste om naar te kijken. Hier zijn het de jonge dames die om ter snelst rond tonnen dienen te racen zonder deze te raken of omver te werpen. Een link naar een filmpje vind je hier. Als je die paarden ziet: zo gespierd! Wat een kracht en prachtig om te zien! Een dikke 2 jaar geleden zijn we voor het eerst gaan kijken naar een rodeo in open lucht. Het regende toen pijpenstelen en de paarden stonden tot aan hun enkels in de modder. En nog bleven die paarden overeind. Er was geen enkel dier dat gevallen was. Wat een behendigheid. Fantastisch!

Ik sluit af met een filmpje dat niet voor gevoelige kijkers is. Gelukkig hebben we zulke stoten nog niet gezien en hopelijk zullen we dat ook nooit hoeven te zien, maar dat is het risico van het vak… Iedereen die aan rodeo doet, weet dat het kan gebeuren. Nog een weetje: het zijn enkel de tieners die een helm dragen, de volwassenen dragen alleen maar een cowboy hoed. Veel kijkplezier 🙂

Toen ik bovenstaande filmpjes aan het googlen was, vond ik iets unieks: een 20-jarige juffrouw die aan “bull riding” doet. Zij is de enige vrouw in heel Amerika die het aandurft. Petje af voor deze dame! Een link naar haar verhaal vind je hier.

Zondag 21-6:

Vandaag was het zover: oma en Oom Peer vertrokken richting Rieme. Oma had het maken van de valiezen uitgesteld tot ’s ochtends. Na een snel ontbijt nog even nakijken of alles ingepakt was en dan ging het richting luchthaven. Nog net op tijd zag ik oma’s sandalen in de vestiaire staan. Rap in de zak gemoffeld en dan knuffelen en kussen. Met een klein hartje werden de valiezen in de auto gepropt en dan waren ze weg. Ze vertrokken in de regen en zouden in België eveneens in de regen aankomen. Kwestie dat ze geen afkickverschijnselen zouden krijgen 🙂

See you next time, Oma en Oom Peer! We had a fantastic time!

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s