vrijdag 12 en zaterdag 13-6

Vrijdag 12 juni:

Oom Peer wilde echt cowboy boots mee naar huis nemen dus mocht een bezoek aan één van de vele “Western wear and cowboy boots shops” (met name Allen’s Boots) zeker niet ontbreken. Een ruime keuze van verschillende items, gaande van cowboyhoeden en -boots tot riemen, belt buckles, kledij, juwelen, (hand)tassen, … is er te bewonderen. Arco wilde een laag model van boots, ik wilde betaalbare rode. De prijzen varieerden van 80$ tot meer dan 1000$ per paar (voor met de hand gemaakte struisvogel- of krokodillenleren exemplaren). Arco vond zijn goesting niet direct. Ik had mooie rode gezien, maar vond ze te duur. Er stonden lichte bruine aan een goede prijs, maar daar hadden ze mijn maat niet meer in 😦

Ik ben al 2 jaar op zoek, een extra jaartje (of 2) houdt mij niet tegen om het juiste exemplaar mee naar huis te nemen. Ik geef niet op want de aanhouder wint.

Na onze vruchteloze zoektocht aten we een hot dog in één of andere tent langs de kant van de weg. Daarna reden we door naar Lake Travis. Ik wilde met mijn eigen ogen zien hoe hoog de stand van het water was in vergelijking met vorig jaar. Traditioneel wordt er dan gestopt bij “The Oasis“, een restaurant waar het terras uitkijkt over Lake Travis, waar de bediening slecht is en het eten niet echt lekker te noemen is. Het zat er stampvol en we moesten een uur wachten alvorens er een tafel beschikbaar was. Daarvoor hadden we het geduld niet want we hadden dorst. In hetzelfde complex was er ook een brouwerij: Oasis Texas Brewing Company. Oom Peer had dat op’t internet gevonden… De traptreden ernaar toe waren versierd met allerhande prullen. Zo waren er o.a. knikkers, sleutels, auto’tjes, … tijdens het droogproces in het beton geduwd. Uiteraard mochten de afbeelding van de staat Texas en de cowboyboots niet ontbreken. De meiden vonden het “cool”, ik vond het vooral origineel.

Eénmaal boven aangekomen zat er geen kat op het terras! Als er 3 tafels bezet waren, zullen het er veel geweest zijn! En wat een uitzicht! Wow, wat een verschil met het jaar ervoor, zoveel water… Aan de bar kon je uw pintje van het vat bestellen, een lekker rosé wijntje of iets alcoholvrij. We konden in de schaduw zitten, wat geen overbodige luxe was 🙂  Juist op het ogenblik dat de meisjes en ik wilden vertrekken, trok er een grote onweersbui voorbij. Tine en Hanne speelden in de regen terwijl ik wachtte tot het opklaarde. Eén ding is zeker: ik ga vanaf nu nog maar enkel naar de Brewery. No more Oasis for me, thank you!

’s Avonds hebben we nog veel gelachen met Siri. We stelden haar allerlei vragen, zowel in het Nederlands als in het Engels. Op de meeste kregen we een deftig antwoord, maar dikwijls trok het er helemaal niet op, vooral in het Nederlands kon ze er koeken op geven. Man, man, man… hilarisch!

Zaterdag 13 juni:

Oma en Oom Peer trokken erop uit. Wij konden niet weg want de jaarlijkse afvalrace die Philippe organiseert vond die middag plaats. Philippe kroop achter het stuur, ik was weer wedstrijdleider. In de loop van de voormiddag reden we eerst naar “Total Wine“, een bekende keten uit Houston waar ze de grootste keuze wijn en sterke drank hebben. Ze noemen zich niet voor niets “America’s wine SUPERSTORE”. Ik weet niet of het door de opening kwam, maar de prijzen waren heel goed. Je kon er superkoopjes doen. De half uur durende rit nam ik er graag bij.

Na de race stond er een tafel bij “The Longhorn Steakhouse” ons op te wachten. Daar serveren ze de beste “chili cheese fries” uit de streek. Yummy, yummy! Een echte aanrader!

 

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s