Aankomst Oma en Oom Peer

Het is zover: vrijdag 5 juni, de laatste schooldag! Tine was content, maar Hanne was intens verdrietig. Haar juf verhuist immers naar Dallas en zal dus niet meer te zien zijn in de wandelgangen van het gebouw. Met veel tranen, een knoop in de maag en pijn aan haar hartje startte Hanne haar laatste schooldag. Ik had enorm met haar te doen. Maar naast al dat verdriet waren er ook leuke vooruitzichten: oma en Oom Peer arriveerden met de vlucht van 16u in Austin-Bergstrom International Airport. We hebben lang op hen moeten wachten, maar eindelijk waren ze hier dan!

Tine had om half 5 repetitie voor haar dansoptreden dat zaterdag zou plaatsvinden. Philippe moest zijn ma en haar wederhelft dus alleen afhalen aan de luchthaven. Rond 18u arriveerden ze thuis, gepakt en gezakt en heel blij ons allemaal terug te zien. Ik had ze einde maart nog gezien, dus voor mij was het weerzien minder intens dan voor mijn huisgenoten. Dit wil echter niet zeggen dat ik minder blij was hen te zien!

Oma had de voorgaande weken een aankopenlijstje gekregen van al het lekkers dat ze mocht meebrengen naar Austin, maar alvorens de goodies in de kast verdwenen, werd er eerst een drankje gedronken op het terras. Het weer was heerlijk en oma genoot intens, zowel van de zon als van haar kleinkinderen. Ik kon helaas niet te lang blijven want Tine had rond half 8 gedaan met dansen. Oom Peer vergezelde me om haar af te halen. Dat had Tine niet verwacht, ze was aangenaam verrast hem nog eens in levende lijve te zien!

In België was het op vrijdag steevast “frietjes-van-de-frituur-dag”! Aangezien er hier in onze buurt geen frituur is (er is wel een food truck in Austin die frietjes bakt!), zijn we overgeschakeld op pizza. In het begin deed ik een poging om zelf pizzadeeg te maken, maar dat heb ik ondertussen opgegeven. Het lukt me niet om luchtig en lekker deeg te bekomen. Sinds geruime tijd bestellen we onze pizza bij Papa John’s. Ze zijn superlekker en hebben bijna elke week een goede “deal”. ’s Avonds wilde ik niet uitgebreid koken want ik wist niet zeker of oma en Oom Peer wel honger zouden hebben na die lange vlucht en of ze last zouden hebben van jetlag. Pizza was een goed alternatief. Oma at hem op zoals de Italianen rond het Gardameer het doen: ze sneed haar stuk in tweeën en legde de delen op elkaar. Oom Peer wilde mes en vork erbij, maar merkte al snel dat met je handen eten toch sneller, properder en vooral gemakkelijker ging.

Rond 21.15 – 21.30u was het licht uit bij oma en Oom Peer. Ze hadden het nog redelijk lang uitgehouden als je het mij vraagt 🙂

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s