Weekje vakantie in België

Dinsdag 24 en woensdag 25-3-15

Mijn valiezen zijn gepakt! Ik mag er 2 meenemen en hoef gelukkig niet bij te betalen dankzij Philippe’s vliegstatus bij British Airways. De ene weegt 11,3 kg, de andere 13,4; in totaal mag ik 46 kg meesleuren. Dat zal zeker van pas komen bij de terugvlucht 🙂

De voorgaande dagen was ik een beetje nerveus, maar op de dag van vertrek valt het allemaal reuze mee. Ik wil thuis op tijd vertrekken zodat we ons niet moeten opjagen bij het parkeren aan de luchthaven (het is er altijd zo druk) en we nog tijd hebben om elkaar eens goed te knuffelen. Ik merk nog net op tijd dat ik mijn teenslippers (!) nog aanheb en verwissel ze snel voor gemakkelijke schoenen.

Rond 17.30u staan we eindelijk aan “Security” en komen de tranen zowel bij Tine als bij Hanne. Na het afscheid verdwijn ik tussen de menigte. Ik kijk nog even achterom, maar zie ze al niet meer.

Er zijn geen noemenswaardige problemen bij de Security; ik kan mijn gerief bij elkaar zoeken, mijn schoenen aantrekken en op mijn gemak naar de gate stappen. Daar aangekomen zie ik dat ze aan de overzijde aan het “boarden” zijn. Ik sla het hele gedoe gade (wat moet een mens anders doen?).  Als iedereen ingestapt is, blijkt er nog een passagier te ontbreken. De persoon wordt een paar maal omgeroepen, maar er komt niemand aangehold. De deuren naar de slurf sluiten en het vliegtuig begint te taxiën. Ik verdiep me terug in mijn kindle doch opeens hoor ik iemand huilen. Ik kijk op en zie een jonge vrouw in tranen aan de balie aan de overkant staan. Ze heeft haar vlucht gemist en is in alle staten! Helaas kan ze niet meer mee… Dat zal ze geen twee keer tegenkomen, vermoed ik.

Een beetje later is het mijn beurt om in te schepen. Ik mocht voor het eerst meevliegen met een Boeing 787 Dreamliner. Boeing beweert dat dit toestel 20% zuiniger is dan andere toestellen. Het leuke eraan was o.a. dat de vensters groter zijn en je dus meer kan zien (zonder dat de stevigheid van het vliegtuig in het gedrang komt, klein detail 🙂 …). De vensters zijn ook niet meer uit plastic maar uit ultra modern “smart glass” waardoor je de lichtinval zelf kan regelen. Door 1 duw op de knop kan je kiezen uit 5 standen gaande van transparant tot heel donker; er zijn geen schuifpanelen meer nodig om te verduisteren. Iedereen heeft ook zijn eigen tv-schermpje zodat je zelf kan beslissen naar wat je kijkt en wanneer je kijkt. Ook de luchtdruk in het vliegtuig komt dichter bij die van op de begane grond. Idem voor de luchtvochtigheid: je hebt minder snel last van een droge mond. Meer info over de Dreamliner vind je hier. De indeling in het vliegtuig is 3 rijen van telkens 3 stoelen. Ik zat in de middengang, aan de rechterzijde. Links kwam ook iemand zitten, maar het middelste zitje bleef beschikbaar. Leuk, leuk, zo hadden we beiden een beetje extra ruimte.

De vlucht verliep goed (geen toestanden zoals bij German Wings!) al vertrokken we met 15 minuten vertraging. De vlucht zou een 10-tal uren duren. Ik slaap er een dikke 5 uren van, doch werd geregeld wakker. Ondanks het dekentje had ik het koud. Ik lag ook niet gemakkelijk. Om 3 uur Austin time (8u UK time) werd het ontbijt gebracht. Ik was nog zoooo moe en verorberde slechts een deel ervan. Tijdens de landing viel ik zowaar terug in slaap!

Op het vliegtuig naar London zat een dame die heel de tijd haar neus en mond bedekte met haar sjaal. Ofwel wilde ze de medereizigers niet besmetten met haar micorben ofwel had ze schrik er enkele op te doen 🙂 Het was best een grappig zicht, maar ik kan me niet inbeelden dat het gemakkelijk was…

In London moest ik terug door security alvorens ik de vlucht naar Zaventem mocht nemen. Ook hier ging alles volgens plan. Dan was het wachten tot ik mocht inschepen. Het was ongeveer 10u plaatselijke tijd en mijn vlucht naar Brussel was slechts om 15.20u plaatselijke tijd. Ik liep een beetje rond in de tax free winkeltjes, at een kleinigheidje en blogde om de tijd te verdrijven. Oma had me ondertussen al gemaild: ze wist perfect om hoelaat en op welke landingsbaan het vliegtuig geland was, aan welke snelheid het vloog en zelfs hoe hoog het boven de grond hing! Eerlijk gezegd had ik van haar niets anders verwacht 🙂

Toen ik in London op het vliegtuig moest wachten, had ik schrik om in slaap te vallen en zodoende mijn vlucht te missen (ik wilde niet tegenkomen wat die jonge vrouw in Austin beleefd had!). Ik besliste om op het vliegtuig mijn ogen nog even te sluiten, maar had een plaatsje aan het venster en wilde de mooie wolken en vergezichten bewonderen. Op de luchthaven in Zaventem stond het vliegtuig van/met Kuifje vertrekkensklaar. Ik had het al op foto gezien en nu dus ook in het echt. Alles verliep vlot: het duurde amper 10 minuten alvorens ik mijn valiezen kon ophalen. Ik moest zowaar nog wachten op mijn zus Ilona die in de file stond (hoe kon het ook anders, dit was België)! Ook op de Brusselse ring richting Melle stond alles vast, maar bij aankomst bij Ilona stonden Granny, Ives en de kindjes me op te wachten! Wat een welkomstcomité!

 

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s