ICF and stuff…

Ik ben nog steeds druk bezig met het ophalen van geld voor Tine en Hanne’s school. Voor het ogenblik staat de teller op 5300$! Alaka en ik zijn hier echt super content mee. En er is nog onderweg. We verwachten nog van 3 bedrijven een positief antwoord. De vraag is alleen hoeveel ze zullen “donaten”. Uiteraard zijn we tevreden met om het even wat ze geven. Ook al zijn het “gewoon maar” kortingsbonnen of gratis tegoedbonnen, alles wordt gebruikt, al dan niet om een “goodie bag” voor de dansers te vullen!

In de week dat het International Children’s Festival gehouden wordt, arriveert Granny in Austin. Ze kan dus direct meegenieten van al hetgeen op het schoolprogramma staat. Daarna is er een weekje vakantie en kan ze ten volle van de meisjes genieten. We kijken allemaal enorm uit naar haar komst. Ze zal waarschijnlijk haar ogen open trekken en vele koude rillingen krijgen van de taal en vooral de uitspraak ervan. Ze is namelijk een anglofiel in hart en nieren! Er gaat geen dag voorbij of Philippe zegt “Granny zal nogal opkijken als ze hier is!”. Ze is wel wat gewoon, hoor, want een 40-tal jaren geleden heeft ze zelf voor enkele jaren in Congo gewoond. Zij kon toen niet Skypen met haar familie of vrienden! Gelukkig hebben wij die luxe wel.

De bedoeling was dat ik dit jaar geen land ging vertegenwoordigen omdat ik het ICF-event volgend jaar zal overnemen samen met Alaka en omdat ik tijd wil doorbrengen met mijn “mom”. Tine’s klas bespreekt Egypte. Voor alle landen wordt er een beroep gedaan op vrijwilligers die hun tijd en kennis willen delen met alle kids en er een tof evenement van willen maken. Er was een mama, ik zal haar voor het gemak Isabel noemen, die haar opgegeven had om Egypte voor haar rekening te nemen. Aangezien Alaka en ik het ICF-evenement volgend jaar overnemen, zijn we op elke mogelijke vergadering aanwezig en worden we voorgesteld aan iedereen die meewerkt. Zo ook aan Isabel. Isabel was super enthousiast over Egypte. Haar dochter, die bij Tine in de klas zit en van een andere school komt, had vorig jaar iets over mummies geleerd. Ze ging dit in de voorstelling ter sprake brengen en eventueel de kinderen iets laten mummificeren. Ik vond het een schitterend idee, alleen wist ik niet hoe ze dat ging doen… Toen ze hoorde dat ze voor 30$ aan materiaal mocht kopen maar eerst moest voorschieten, was het al heel wat minder. Ze kwam ons vertellen dat ze geen telefoon had, geen internet, de rekening voor haar autoverzekering van 2 maand geleden nog moest betalen, gescheiden was van de vader van haar 2 dochters, een vriend had die de vader van haar kinderen wilde zijn en “dan ook maar iets voor hen moest doen”, dat ze geen werk had, enz…. Ze stond zowaar in tranen te vertellen dat ze een moeilijke tijd had en blablabla… Om een lang verhaal kort te maken: op het einde van de vergadering was het misschien toch maar beter dat ze niets ging doen! Geen Egypte voor Tine’s klas! Tja, dat kon ik natuurlijk niet laten gebeuren. Egypte heb ik dus maar op mij genomen. En eigenlijk kijk ik er enorm naar uit om er een presentatie over te maken. Ik ben er helaas nooit geweest, maar als ik in de boeken van de schoolbib lees, is het alsof ik meteen ter plaatse ben.

De powerpoint-presentatie wordt door mij ineen gestoken en het karton waarop de foto’s en dergelijke moeten, zal ik ook maken, maar de presentatie zelf wil ik niet geven. Granny komt de woensdagmiddag aan en ik wil ze vrijdagmorgen (het moment waarop alle presentaties gegeven worden) mee naar school nemen om haar te tonen wat de school allemaal doet voor haar leerlingen. Ik zal dus naar een vervanger op zoek moeten gaan…

Het leuke aan heel het ICF-gebeuren is dat je met enorm veel mensen in contact komt. Mensen uit Indië, Iran, Thailand, Ierland, Griekenland, Duitsland, … allemaal met een andere religie: hindu, islam, katholiek, mormonen, … en een enkeling die niet gelovig is, zoals wij. De voorzitster van de PTA is een fantastische vrouw uit New York. Ze heeft in Italië en Polen gewoond, haar oudste dochter is in Duitsland geboren… Zo is er ook een Thaise die getrouwd is met een Griek en hier al geruime tijd woont. Of een Amerikaanse die met een Duitser getrouwd is…Ik vind het fantastisch om al die verschillende culturen en gewoontes samen te zien en om iedereen zijn verhaal te horen vertellen. Alleen die “vreemde” namen zijn moeilijk te onthouden én uit te spreken, zeker die Indische en Iraanse…

Via bovenstaand geval van Isabel ben ik ook met de andere kant van het leven in de States in contact gekomen: mensen die het niet zo goed hebben als wij. Maken ze verkeerde keuzes of hebben ze gewoon pech, dat laat ik in het midden, in ieder geval is het schrijnend als er kinderen aan te pas komen. Gelukkig kunnen zulke kinderen aan een sociaal tarief eten krijgen op school. Nu ja, eten… Ik hoop oprecht dat Isabel haar leven terug op de rails krijgt, al was het maar om haar kinderen gezond te laten eten…

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s