Vakantie: vervolg: terug naar huis

Woensdag 20 augustus 2014

Vandaag is ons laatste ontbijt op hotel. Het bestaat uit fruit, toast, wafel en koffie of thee. Dan pakken we onze valiezen verder in en vertrekken we richting de luchthaven in San Francisco. Aan de paspoortcontrole zijn ze super kindvriendelijk. We hoeven niet mee aan te schuiven in de lange rij wachtenden, maar mogen direct aanschuiven in de rij voorbehouden voor gezinnen. Daar stonden 2 families voor ons, het ging dus snel. Naast ons, in de “gewone” rij, stond een jonge vrouw heel boos naar ons te kijken. Ze zei opzettelijk heel luid zodat we het zeker konden horen dat het niet eerlijk was dat gezinnen met kinderen voorrang kregen en dat zij al 35 minuten aan het aanschuiven was en dat het nog niet direct haar beurt zou zijn. Het zijn dan meestal diezelfde mensen die dan zagen dat kinderen te luidruchtig en ongeduldig zijn. We hebben ze daarna gelukkig niet meer gezien.

Toen we aan de gate aankwamen, konden we nog een plaatsje aan het venster bemachtigen. We zagen er een Airbus A380 van Lufthansa. Dit vliegtuig is een dubbeldekker en is het grootste passagiersvliegtuig ter wereld. Het kan zonder te stoppen van Dubai naar LA vliegen! Mijn schoonbroer Luc en zijn vriendin Katrien zijn ermee naar Pretoria (Zuid-Afrika) gevlogen en vonden het de moeite. Meer info hierover vind je hier.

Onze vlucht had 30 minuten vertraging. We zagen het vliegtuig aan de slurf toekomen en zagen hoe de piloot een “walk around” deed. Philippe en ik kregen direct weer zin om in onze Cessna 182 te stappen… Het was een beetje komisch om te zien hoe de piloot, die klein duimpje was vergeleken met het grote vliegtuig, rond dat vliegtuig liep om de banden na te zien, de motoren te checken, te kijken of alle lichtjes het nog deden,… Als we zelf nog vlogen, deed Philippe de checks in de cockpit en deed ik altijd de “walk around”. Als we een beetje meer geld hebben, zullen we het vliegen wel terug oppikken.

We zagen ook heel goed hoe ze het vliegtuig vol tankten, hoe het vliegtuig geleegd werd: valiezen, pakjes, noem maar op. Alles werd eruit gehaald. Ook het toilet werd geledigd en we zagen hoe de kuisploeg van boord kwam. Onze valies ging als één van de eersten aan boord. Dat wou dus zeggen dat hij als één van de laatsten van boord ging gaan in Austin…

Toen we aan boord gingen konden we een blik werpen in de cockpit en zagen we dat het een “glass cockpit” was. De iPads van de piloot en co-piloot stonden paraat. Een “glass cockpit” is een cockpit waar er hoofdzakelijk gebruikt gemaakt wordt van LCD-schermen, de analoge panelen dienen enkel als back-up. In onze Cessna 182 was ook al een class cockpit geïnstalleerd. Uiteraard moet je ook leren vliegen met de analoge toestellen, stel je voor dat de electronica het begeeft en je niet weet hoe de analoge cockpit in elkaar zit. Dan heb je pas een probleem… Als ik er aan denk, ben ik niet zeker of ik ooit mijn solo wings zal behalen. Volgens Philippe zal mij dat wel lukken, maar ik denk dat ik direct in paniek zal slaan als er iets gebeurt in de lucht… In België, toen ik nog PPL-student was, oefende ik mijn landingen. Als ik dat onder de knie had, mocht ik alleen op pad gaan, ttz, als ik mijn go around alleen kon doen. Ik kreeg de neus van het vliegtuig nl. niet omhoog zonder te trimmen… Ik moet duidelijk nog veel oefenen 😉 Als je meer info wil over glass cockpits, kan je hier klikken.

Tine was deze keer niet ziek. Ze had een pilletje tegen reisziekte ingenomen. We zochten eigenlijk naar een placebo, maar vonden niet direct iets. Ik ben er nl. van overtuigd dat het allemaal in haar hoofd zit…

Eenmaal we geland waren en we onze valies hadden, konden we direct naar huis. Babiche was heel blij met onze thuiskomst. Het poeske had nog genoeg eten en drinken en ook haar kattebakken waren ruim voldoende geweest.

Toen ik de valies wilde uitpakken, merkten we op dat deze nagezien was door de TSA van San Francisco: er zat een briefje in de valies en erop was een oranje sticker gekleefd. Ik ben zeker dat het was omdat er eten (lees chocolade!!!) in zat. Gelukkig zat al het lekkers er nog in 😉

And now it’s back to normal again…

 

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s