Vakantie: vervolg: dag 6

Maandag 18 augustus 2014

Het ontbijt was niet zo denderend, maar ja, wat wil je als je het ontbijt van de dag ervoor nog in je gedachten hebt… De kamer is ook niet echt wat ze moet zijn: de afvoer van het bad zit verstopt en de haardroger werkt niet! Dit laatste is voor mij een ramp. Als mijn haar niet goed ligt, doe ik heel vervelend en wil je niet in mijn buurt zijn!

Monterey Bay Aquarium stond op het programma, maar daarover zal ik een afzonderlijke blog schrijven. We hebben veel te veel gezien en heel veel foto’s getrokken!

Na het aquarium hadden we reuzehonger en hebben we een heerlijke pannenkoek gegeten in een crèperie. De meiden hadden er één met Nutella, ik met Nutella, banaan, nootjes en slagroom en Philippe met citroen, aardbeien en chocolade.

Via Ocean View Drive kwamen we uit bij Point Pinos Lighthouse. Deze vuurtoren werd een eerste keer aangestoken in 1855. Het is de oudste in werking zijnde vuurtoren langs de west kust van de Verenigde Staten en is vandaag de dag nog steeds in gebruik. Het licht bestaat uit lenzen die gemaakt werden in 1853 in Frankrijk. Meer info over de mooie vuurtoren vind je hier of hier. De rit over Ocean View Drive was prachtig. De huizen zijn prachtexemplaren en zijn volledig mijn stijl. Ze hebben een “million dollar view” waardoor de aankoopprijs natuurlijk navenant is. We hebben er een otter zien dobberen (of was het zeewier?) en vele pelikanen het water in zien duiken.

Aan de Stille Oceaan zitten de bruine pelikanen, die schaaldieren, maar vooral vis eten. Je ziet ze letterlijk de zee induiken en met een volle bek terug boven komen. Aan die bek zit een soort buidel. Die is dan gevuld met zeewater en vis. Het water loopt weg door de buidel alvorens de pelikaan de vissen inslikt. Meer info over deze fantastische vogels vind je hier.

De “17 mile Drive” stond ook op ons lijstje. In 1997 kon je er nog gratis rijden, nu moet je 10 dollar betalen! Het is een baan met prachtige uitzichten in een “gated community”. De inwoners mogen gratis binnen, bezoekers moeten betalen. Op deze weg vind je de (mooie) “Lone Cypress“. Eigenlijk is dit niets meer of minder dan een naaldboom die op een rots vlak aan de zee staat waar er een toeristische attractie van gemaakt is. We hebben dan ook geen 10 dollar betaald, maar zijn via binnenbaantjes en via Scenic Road tot aan het strand van Carmel gereden. De omgeving was bijzonder mooi en groen, de huizen klein, gezellig en heel goed onderhouden! In een vorig leven is Clint Eastwood nog burgemeester van Carmel geweest. Meer info vind je hier. De kindjes hadden weer veel pret op het strand, hebben verschillende zandkastelen gebouwd en zelfs Mr. Potato Head was erbij! Toen we naar het hotel wilden om droge kleren aan te trekken en een beetje op te warmen en Philippe Hanne haar schoenen nam, zat er een bij in die in zijn vinger prikte. Gelukkig was het in zijn vinger en niet in Hanne’s teen! (Sorry, schat, I know it sounds bad… maar liever jij dan Hanne).

Eénmaal we opgewarmd waren en droge kleren aangetrokken hadden, wilden we Cannery Row bezoeken. Deze straat, die voorheen Ocean View Avenue heette, ligt vlak naast de zee. Vroeger, voor 1973, waren er overal fabrieken gevestigd die sardienen inblikten. In ’73 heeft de laatste zijn deuren gesloten. De naam werd in 1958 veranderd naar Cannery Row om John Steinbeck, die een novel over deze straat geschreven heeft, te eren. Voor degenen die hem niet kennen: in het boek “Reizen zonder John – Op zoek naar Amerika” van Geert Mak wordt er verschillende keren verwezen naar John Steinbeck en zijn boek “Travels with Charley – In search for America”. In dit boek reist John Steinbeck met zijn hond Charley in zijn “camper” (genaamd Rocinante) door Amerika op zoek naar hoe Amerika geworden is tot wat het is. Geert Mak doet dezelfde reis opnieuw en noteert zijn eigen bevindingen.

The Fish Hopper was onze volgende stop. 17 jaar geleden hebben we daar een diner gegeten om U tegen te zeggen (en bijna de helft gratis gekregen omdat we op huwelijksreis waren)! Ze konden ons toen buiten rollen, echt waar, zo vol of een ei waren we! Nu zaten we er met de kindjes. Ze hebben oesters geproefd, maar vonden het maar niets. Na het eten vroeg de waitress of we nog een koffie wilden! Can you imagine? Een koffie na uw eten… in Amerika! Ik viel haast van mijn stoel! Over een cultuurshock gesproken! Het viel niet op dat er veel Europeanen over de vloer komen… Toen ze wilde weten of we koffie wilden, had ze een plateau met verschillende desserts bij. Geen menukaart, maar een “display tray”. Dat concept kende ik al langer: in de Amadeus-restaurants in Gent (en Brussel en Antwerpen en Lozer) staat er ook een display “menu” vooraan in het restaurant, maar in Amerika had ik het nog nooit gezien. Elk tafeltje had uitzicht op de zee en tijdens het eten zwommen 3 dolfijnen voorbij. Het was, alweer, een geslaagde dag.

Alvorens we het hotel opzochten, zijn we nog even gestopt in de “Monterey Tasty Olive Bar” waar ik een schaaltje met leuke opschrift kocht en wilden de meisjes nog eens in een snoepwinkel binnen gaan, kwestie van onze portie suiker zeker binnen te hebben…

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s