Vakantie: vervolg: dag 5

Zondag 17 augustus 2014

Het ontbijt bij Hilde en Kris bestond uit  mini croissants (volgens Amerikaanse normen waren het mini croissants, maar volgens mijn normen waren het “gewone” croissants), chocoladekoeken, sandwiches, kaas, salami, hesp, thee, koffie,… soit, het was beter dan op hotel!

Na het ontbijt bezochten we nog snel een “petting zoo”. De dieren die daar rondliepen waren allen gered en werden verzorgd door een vrouw met een goed hart. Er waren 2 ezeltjes die juist bevallen waren. Het ene diertje was 2 weken oud, het andere maar 1 weekje. Bij het laatste mochten we niet te dichtbij komen, het was nog te klein en de mama was op hun privacy gesteld :-). Er liep ook een “zonkey” rond. Dit is een kruising tussen een zebra en een “donkey” (=ezel).

Helaas was het dan tijd om afscheid te nemen. Hilde duwde nog een lichte lunch in onze handen en een flesje water voor onderweg. De meisjes kregen ook nog een klein geschenkje: mooie leesboekjes die ze ondertussen aan het lezen zijn. Er kwamen nog enkele hummingbirds aanvliegen die we even bewonderden, maar dan was het tijd om te vertrekken. In Texas zijn er ook colibri’s maar ik heb er nog geen enkele gezien, ondanks de lokker vol nectar in onze boom…

Terwijl Philippe aan het tanken was, vroeg een vrouw hem 2 dollar voor “gas because she was stranded…”. Zo ging ze bij iedereen om een beetje geld bedelen om toch te kunnen tanken. Yep, only in America!

We passeerden velden vol lavendel en gladiolen, en af en toe een “apple farm”. Veel paarden en ander vee passeerden eveneens de revue. Ondertussen reden we op Highway 1 en zagen we Morro Rock voor ons opdoemen. Dit is een rots ontstaan door gehard magma. Je mag de rots niet beklimmen om de natuur en de vogels niet te (ver)storen. Meer info over Morro Rock vind je hier.

Op weg naar San Simeon reden we door Harmony, een gehucht met slechts 18 inwoners oftewel enkele huizen aan weerszijden van de weg. In San Simeon staat het bekende Hearst Castle. Dit is een kasteel uit het begin van de 20e eeuw (1919-1947), gebouwd voor Willian Randolph Hearst, een krantenmagnaat. Het is vooral bekend voor zijn aanzienlijke kunst- en antiekcollectie en trekt miljoenen toeristen per jaar. Het kasteel kreeg de naam “La Cuesta Encantada” of “The Enchanted Hill’ (de betoverende heuvel), maar meestal werd het kortweg “the ranch” genoemd. Meer info over het kasteel vind je hier.

San Simeon is eveneens bekend voor de enorme populatie zeeolifanten. Daar was het ons vooral om te doen. Deze soort zeehonden leven vooral in het water, maar komen op verschillende tijdstippen aan land om te paren, te jongen, te ruien en te rusten. In 1997, het jaar dat we getrouwd zijn, liepen we er gewoon tussen. Nu is er een pad aangelegd en kan je niet meer tot bij de dieren. Naar het schijnt is dit voor je eigen bescherming, maar ook voor de dieren zelf. Ze zien er log en traag uit, maar kunnen verdomd snel uit de hoek komen! In totaal komen er ongeveer 20.000 zeeolifanten naar deze plaats, maar nooit allemaal op hetzelfde moment. In juli en augustus zitten er ongeveer een honderdtal, tussen januari en mei een duizendtal. De dieren zijn beschermd “by federal law”. Het is bijgevolg verboden om ze lastig te vallen. Mocht je zoiets zien, word je geacht dit te melden! Van december tot maart wordt er gepaard en worden de jongen geboren (piekperiode voor de geboorte is januari). Na 6 weken ruilen de pups hun zwarte vacht in voor een zilvergrijze welke geleidelijk aan een bruine kleur krijgt (maart – april). De jonge zeehonden blijven enkele maanden ter plaatse om te leren zwemmen en duiken. Daarna verkennen ze de zee. Van april tot augustus ruien de jonge zeehonden en de vrouwtjes. De mannetjes ruien in de zomer. Van september tot november komen de zeeolifanten die nog te jong zijn om zich voort te planten, aan land om te rusten. Dat is de beste periode om ze te zien oefenen in het vechten. Mannetjes wegen gemiddeld 2.300 kg en zijn ongeveer 5 m lang, vrouwtjes 800 kg en 4 m. Meer info hierover vind je hier.

Toen we onze  pick-nic aan het verorberen waren, zag Philippe een walvis. Wij waren helaas te laat… Maar de meiden waren in ieder geval zeer onder de indruk van al die zeeolifanten. Daarna reden we door naar Monterey en passeerden we de River Inn in Big Sur. Daar kan je met je voeten in het water een pintje drinken. We wilden er stoppen, maar vonden helaas geen parkeerplaats. Ook hier was het ontzettend druk door de weekendtoeristen. We reden dan maar door tot Carmel Beach waar de meisjes op het strand speelden en ik kon genieten van de vele pelikanen.

We verbleven 2 nachten in Monterey omdat er veel te veel te beleven valt. De “Monterey Car Week” en de “Concours d’élégance” waren juist voorbij, ook het evenement van “100 jaar Maserati” hadden we gemist. Meer info over de verjaardag van mijn lievelingsautomerk vind je hier. Oh ja, in mijn jonge jaren (way back in time!) toen ik nog in Duitsland woonde, was dit reeds “mijn” liedje. Ik zing het nog steeds als ik een Maserati op de weg tegenkom, tot grote spijt van Tine en Hanne!

’s Avonds hadden we een tafeltje gereserveerd vlak aan de haven zodat we Oscar, de otter konden ontmoeten. Helaas, hij had er geen zin in… Het zal voor een volgende keer zijn.

 

 

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s