San Antonio – afscheid

Woensdagmorgen 9 juli nam Philippe afscheid van Wendy, Mario, Mauro en Bo omdat hij terug aan het werk moest. De meiden en ik gingen nog een dagje mee op pad. We zouden San Antonio aandoen (een link met meer uitleg vind je hier). Het was een dikke 2 uur rijden (100 mijl) alvorens we er zouden zijn. Philippe was ongerust dat ik in het naar huis rijden in slaap zou vallen omdat de wegen hier zo eindeloos zijn en ik overal en ten allen tijde kan slapen. Ik denk dat hij tot 4 keer toe gezegd heeft dat ik voorzichtig moest zijn en zeker niet in slaap mocht vallen… Ik moet toegeven dat het op de duur wel op mijn zenuwen begon te werken! Na het afscheid vertrokken we.

Tegen de middag arriveerden we er. Wendy wou “The Alamo” zeker zien, maar er stond een hele lange rij mensen aan te schuiven en ik had geen zin om in de zon mee te schuiven. We hebben dan eerst “the Riverwalk” gedaan. Dit is een mooie wandelstrook onder de bomen, langs de San Antonio River. Het is er gezellig, maar heel toeristisch! We aten een niet zo lekkere, om niet te zeggen ronduit slechte! lunch en kozen toen een bootje uit om een tochtje op de rivier te maken. Onze gids was hi-la-risch! Wat een gevoel voor humor had die man! Toen we uitstapten, wilde hij graag weten waar we vandaan kwamen. Toen we het hem vertelden, lichtten zijn ogen onmiddellijk op en begon over het voetbal: hoe fantastisch de Belgen gespeeld hadden tegen de USA, hoe spannend de match geweest was. Hij was duidelijk vereerd dat hij Belgen in zijn bootje mocht vervoeren.

Na een leuke wandeling en een “American size” ijsje, waar Wendy en co van opkeken, moesten ook wij afscheid nemen. Met tranen in de ogen scheidden onze wegen. Wendy en co reden daarna door naar de kust om daar nog enkele dagen te vertoeven. Hun vakantie bij ons was voorbij… Het enige wat wij konden zeggen was: “Tot een volgende keer…”.

Er rest me enkel nog te zeggen dat Wendy een grote hulp was in huis, want met 8 i.p.v. 4 mensen aan de ontbijttafel komt er wel een beetje meer werk bij kijken. Ze hielp mee met de afwas, het ontbijt klaar maken, enz… Ook Mario mag ik zeker niet vergeten te bedanken voor al zijn hulp. Hij ruimde mee op, stofzuigde en zei elke ochtend met een big smile: “Het is goed weer vandaag!” Toen hij het na een tijdje niet meer zei omdat we hem steeds plaagden, vroegen we hem of hij ziek was… Hij genoot zo van de zon en was duidelijk het Belgische regenweer gewoon. Wij daarentegen zijn de zon al goed gewoon en zouden haar niet meer kunnen of willen missen. Ook Bo en Mauro hebben flink met onze meiden gespeeld. Het was of ze elkaar vorige maand nog gezien hadden, ze gingen zo gewoon met elkaar om… We hebben allemaal genoten van elkaars gezelschap en hopen dat er snel een vervolg op komt.

De bedoeling was dat we Hamilton Pool nog samen zouden bezoeken, maar dit is er niet meer van gekomen. Hamilton Pool is een park waar je kan zwemmen en wandelen, waar er een grot is en watervallen. Het zal voor in november zijn, als mijn mama hier is. Dan is het niet meer zo warm en hebben alle “locals” hun jassen aangetrokken en gaan ze zeker niet meer in open lucht zwemmen. Er volgt dus zeker nog een verslagje van… Voor de nieuwsgierigen: hierbij een link naar Hamilton Pool.

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s