Colorado Bend State Park

Het pretpark Six Flags te San Antonio stond nog op het verlanglijstje. Met de gratis toegangskaarten van Tine en Hanne die ze op school bijeen gespaard hadden omdat ze veel gelezen hadden, zou het ons een flinke duit schelen. Op de website van Six Flags stond te lezen dat dinsdag de beste dag was om te gaan omdat er dan minder volk dan gewoonlijk is. We keken na om online de tickets te bestellen omdat dat meestal goedkoper is, doch vielen bijna achterover van de prijs (Philippe wilde een “flash pass” omdat het zo warm ging zijn. Dit is een ticket waarbij je voorrang krijgt. Prijskaartje: 40 dollar per persoon bovenop de gewone prijs!). We hebben dan samen besloten om toch maar niet te gaan. Temeer Hanne en ik niet in die attracties durven… In de plaats daarvan zouden we de “Gorman Falls” in Colorado Bend State Park aandoen. Een link naar de website vind je hier. Dat is een park gelegen ten Noord-Westen van ons, ongeveer anderhalf uur rijden, met prachtige watervallen. Als we vroeg genoeg vertrokken ging het nog niet te warm zijn…

De weg ernaar toe was bezaaid met echte Texaanse ranches. De toegangsweg naar zulke ranches, maar zeker de ingangen, zijn soms echte kunstwerken. Ik heb een paar mooie exemplaren op het net gevonden en ben zo vrij geweest ze hieronder te posten. De foto’s die ik getrokken had, waren helaas niet van goede kwaliteit…

Aangekomen in het park, zagen we verschillende “road runners”. Bo was in haar nopjes, ze wilde deze vogels altijd al eens “in het echt” zien. Een link naar de wikipedia-pagina vind je hier. We kochten een toegangsticket en de bediende waarschuwde ons om veel water mee te nemen op onze uitstap. Gelukkig hadden we “the 4th of July” meegemaakt en daaruit geleerd. We hadden een rugzak en koelbox mee, gevuld met water, cola, limonade, fruit, suikerwafels en zonnecrème. Er kon ons niets gebeuren! We kregen een omgevingsplannetje mee waarop de wandeling aangeduid stond: enkele tocht zou 1,5 mijl zijn. Dit zou ongeveer een uurtje in beslag nemen…en dan nog een uurtje om terug te keren. Dat moest lukken. We hadden onze goede schoenen aan en vertrokken. De “groten” liepen voorop, ik hield Hanne stevig vast want het wandelpadje lag vol grote, onregelmatige stenen en was daardoor nogal oneffen. Ik dacht dat we meer tussen de bomen en struiken gingen wandelen, maar er waren afstanden waarbij er geen begroeiing was, op enkele cactussen en kleinere struiken na. De zon scheen ongenadig op ons neer, we dronken veel water en waren blij dat we na ongeveer een uurtje wandelen de watervallen hoorden. Wat een prachtig uitzicht! Het was er mooi groen, niet te vergelijken met de cactussen en dorre struiken op het paadje ernaar toe. Aan de rivier was het heerlijk vertoeven, met onze voeten in het water, visjes vangend… We waren er helemaal alleen… geen toeristen, niemand, gewoonweg zalig… De kids probeerden visjes te vangen en die in hun flesjes te bewaren. Helaas was Bo in het water gevallen, en had daarbij haar knie beweerd en haar lies verrekt. Na anderhalf uur waterpret moesten we terug. Deze keer was het bergop. Het ging goed, iedereen was vol goede moed. Bo had het een beetje lastig door haar lies en de warmte, maar deed flink haar best. Mauro liep op kop, samen met Tine. Ze hadden elk hun water mee en wachtten ons geduldig op in de schaduw van de enkele grote struiken die er groeiden. Op een halve mijl van waar onze auto’s stonden ging het plots niet meer. Ons water raakte op en de zon scheen onherroepelijk hard op ons bolleke. Ik dacht warempel dat we een zonneslag gingen hebben! Bo was moe, had dorst en struikelde verschillende keren, Tine begon te huilen van de hoofdpijn, Hanne struikelde en viel meerdere malen,… De laatste 0,3 mijl heb ik Hanne op mijn rug gedragen, Bo werd ondertussen ook ondersteund door Mario. Philippe stelde voor om door te stappen en de auto te laten draaien zodat die op een aangename temperatuur was tegen dat wij aankwamen… Ik begon toen ook hoofdpijn te krijgen… We waren maar al te blij als we eindelijk de auto’s zagen. De gieren waren al boven ons hoofd aan het cirkelen en de vreselijkste scenario’s ontpopten zich in ons hoofd :-). Na het eten van heerlijke, sappige kersen en een deftig stuk watermeloen, die in de koelbox in de auto op ons lagen te wachten samen met lekker fris water, waren we al een beetje bekomen. We hadden allemaal knalrode kaakjes en een bezweet uitzicht. Toen we aan de auto op adem kwamen, stapte een koppeltje op ons af en vroeg of het de moeite was om de wandeling te ondernemen. We antwoordden allemaal volmondig van ja,  maar dat het lastig was. Zij zijn niet vertrokken en hebben rechtsomkeer gemaakt :-). En wij? Wij wilden maar 1 ding: ZWEMMEM! Onderweg stopten we nog even om te tanken en om fris water in te slaan.

Toen we eindelijk thuis aankwamen, sprongen we allemaal in het zwembad en genoten van het frisse water. Daarna maakten we ons klaar om te gaan eten bij Z’Tejas.

Philippe zei in de auto op weg naar huis, dat hij zo content was dat hij goed tegen de warmte kon en dat hij er totaal geen last van had… tot de volgende morgen… hij was helemaal gedehydrateerd!

 

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s