Onverwacht bezoek…

Zoals reeds in een vorige blog vermeld, hebben we geen brievenbus aan ons huis, maar een eindje verderop in de straat. Het is Tine’s taak om dagelijks de post op te halen. Soms gaat ze samen met Hanne, soms met haar fiets, soms te voet. Ik zeg elke dag, tot grote ergernis van haarzelf, dat ze met niemand mee mag gaan! Vandaag ging ze alleen en te voet. Ze bleef naar mijn gevoel nogal lang weg. Opeens ging de bel ook al was de voordeur niet op slot.  Door het geribde glas zag ik haar gedaante samen met die van een volwassen persoon en deze van een kind. Ik opende de deur en zag haar staan met een meisje iets ouder dan Hanne en een zwangere mevrouw. Dat meisje zit met Hanne en Tine op de schoolbus, ze kennen elkaar dus. Tine was ze tegen gekomen toen ze naar huis stapte van het ophalen van de post. Het meisje, Machika, wou komen spelen. Nu moet je weten dat ik die mensen absoluut niet ken! Ik had ze zelfs nog nooit gezien. Ze wonen blijkbaar 3 huizen verderop.  De mama vroeg of Machika mocht blijven spelen, voor een 15-tal minuutjes. Aangezien Tine er blijkbaar wel zin in had, mocht het. Ik weet echter niet of ik dit zou kunnen: mijn kind afzetten bij iemand die ik van haar noch pluim ken…Misschien is deze achterdocht Europees, misschien ben ik gewoon té overbeschermend, ik weet het niet… Ik ben bijna zeker dat ik dat niet zou kunnen. Ik moet mijn zienswijze dus nog een beetje bijschaven om deel te kunnen uitmaken van deze bijzondere gemeenschap…

Goed gemanierd als Machika was, deed ze haar flip flops uit aan de deur en liep ze direct achter Tine aan. Ik wist met moeite het kind haar naam of ze zei al dat we een mooi huis hadden. Na een tijdje wou ze een ijsje eten, maar deze vlieger ging niet op. Wij moesten ons avondeten nog hebben, dus geen snoepgoed na 17u ten huize Leybaert! Mondig zijn de kinderen hier wel… Ik ben dit niet gewoon. De Belgische kinderen zijn volgens mij bescheidener op dit vlak en wachten tot de vrouw des huizes vraagt of ze iets te eten of te drinken willen.

De meisjes speelden mooi buiten aangezien het heerlijk weer was. Een half uurtje later kwam de mama haar ophalen.  Ze had een kadootje mee voor ons: een boek… omdat Machika mocht blijven spelen. Dat had ze echt niet hoeven te doen…

Einstein boek

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s