Valentijn

Gisteren was het 14 februari, m.a.w. Valentijn… Wij (ons gezin) vieren dat normaal niet. Maar hier in de States doen ze dat wel, en nogal groots ook! Of wat had je gedacht? Overal zie je vanalles met of in hartjesmotieven, rode rozen of andere rode bloemen, reuze aardbeien in chocolade gedompeld en dan versierd met rode eetbare glitters, rode beertjes met spreuken op hun t-shirt, hartjesballonnen, enz… Ook op school wordt er veel aandacht aan besteed, maar dan meer op het gebied van vriendschap. Hanne kreeg als opdracht om een mooie doos met haar naam op te maken en voor alle kindjes in de klas een valentijnskaartje te voorzien. Ik wou dat het een persoonlijke toets had, dus heeft ze de voorbije 2 weken voor de 26 kindjes uit haar klasje zelf een valentijnskaartje geknutseld. Gisteren mochten dan al de kindjes hun kaartjes in de juiste doos stoppen en deze pas thuis openmaken. Er zaten kaartjes in waaraan een lolly of een andere snoep was aan geplakt en ook kaartjes met mooie spreuken op. Voor Tine was het een beetje anders. De juf stuurde een e-mail met het verzoek dat, als je een Valentijnskaartje aan iemand wou afgeven, je dat aan elk leerling uit de klas moest doen. En please, please, please geen snoep. Je mocht ook je doos met naam erop op je bank zetten. Je moest je echter niet verplicht voelen. Ik mailde toch maar naar de juf hoe dat juist zat en ze bevestigde nogmaals dat je niet verplicht was, maar als je zin had, wel mee mocht doen. Ik vroeg dus aan Tine of ze ook voor al de kindjes uit haar klas een kaartje wou knutselen, but she didn’t feel like it.  Een doos met haar naam op kon er wel nog af. In de loop van de dag werden ook in haar klas de kaartjes verdeeld. Iedereen deelde kaartjes en snoep (!) uit behalve… Tine! Volgend jaar doet ze wel mee, als ze niet wil knutselen, dan kopen we wel kaartjes!

Gisterenmiddag was er dan het Valentijnsfeestje op school. Zoals altijd zoeken ze dan helpende handen. Ook deze keer had ik mij kandidaat gesteld. Ik zou in Hanne’s klas helpen. We waren met 5 mama’s die “in charge” waren voor “face painting”. Aangezien ik niet zo’n groot tekentalent ben, heb ik me dan ook geëxcuseerd en ben ik in Tine’s klas gaan helpen. Daar zochten ze nog iemand om katten- en hondenspeeltjes te maken voor “The Texas Humane Heroes”, een dierenasiel dat zich inzet voor verwaarloosde en mishandelde honden en katten. Dit asiel krijgt geen financiële steun van de regering en is volledig afhankelijk van vrijwilligers en giften. Een link naar hun site vind je hier. Dit vond ik een veel betere keuze aangezien ik me toch al langer wilde inzetten voor zulke diertjes. De kinderen hebben hele mooie muizen voor de poezen gemaakt en toffe koorden voor de honden. Om zulke muizen te bekomen werden kousen gevuld met “catnip” (een kruid waar katten zot of “high” van worden), watte of kussenvulling en dan dicht knopen. Je mocht er nog een snoetje op tekenen en oortjes op kleven als je wou and that’s it! As easy as that!

Het was een geslaagde middag. Met een goed gevoel zijn we allemaal naar huis gereden.

Leave a comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s