Vakantie in België – deel 2

Alvorens we naar België vertrokken, zei Philippe dat we zeker onze green cards niet mochten vergeten (deze moet je trouwens altijd op zak hebben), want dat we anders het land niet terug in mochten. Aangezien deze ALTIJD in mijn portefeuille zit, was ik gerust. Die van Philippe zit in zijn eigen portefeuille en Hanne en Tine hoeven deze nog niet bij te hebben (ze zijn nog geen 18), de hunne liggen op een geheim plekje thuis (dat was trouwens de eerste doos welke een veilig plaatsje kreeg in het nieuwe huis). Er werden nog wat credit cards uit de portefeuilles gehaald en we waren klaar om te vertrekken.

Eenmaal in België sloeg Philippe ineens alle kleuren uit. Hij vond zijn green card niet terug! Grote paniek, zowel bij hem als bij mij! Wat nu gedaan? Gelukkig wist het internet soelaas: een afspraak maken bij de Amerikaanse Ambassade in Brussel en een kopie van de kaart aanvragen. Enig probleem: de eerst mogelijke afspraak was 19 januari en onze terugvlucht was op 29 december! AGGGGRRRR. Dan maar iets anders proberen. Philippe had een vermoeden waar de kaart zou kunnen liggen. Met de hulp van een vriendin zou deze misschien toch in Melle geraken. Het slot van de voordeur werd door een slotenmaker opengemaakt (het is trouwens niet te geloven hoe snel en makkelijk dat gaat! Er was zelfs geen bewijs nodig dat wij de eigenaars van het huis waren). Amanda vond hem onmiddellijk en verstuurde ze ’s anderendaags met FedEx richting Melle. Tien jaar van ons leven kwijt door zijn stomme stoot! Hij zal er in de toekomst wel meer zorg voor dragen. De rest van onze vakantie konden we zonder zorgen doorbrengen.

Het enige van lekkers dat we moesten afgeven bij het inchecken van de bagage, waren de Tierenteyn mosterdpotjes die in mijn handbagage zaten. Ik had het nochtans kunnen weten: vloeistoffen meer dan 100ml mogen niet in de handbagage! Ook de ambachtelijk vervaardigde drogen worsten die we van mijn schoonvader meegekregen hadden, mochten de plas niet over. Jammer, ontzettend jammer :-(.

Bij aankomst in Austin werden we door de beambte verwelkomd met de woorden: Welcome home”! It sure felt great to be back!

Vakantie in België – deel 1

In juli hadden we onze vliegtickets naar België geboekt. Aangezien onze aannemer Vince ons beloofd had dat het huis volledig af zou zijn in april, zou december een ideaal moment zijn om naar België af te zakken. De ruwbouw zou dan af zijn en dan is er minder opvolging nodig. We keken er dus heel erg naar uit om familie en vrienden terug te zien. Maar door het feit dat Mr. Kaiser ons “ne kloot afgetrokken heeft” om het op z’n plat Gents te zeggen, werd onze planning danig overhoop gegooid. Eigenlijk kwam onze reis op een zeer slecht moment: het huis stond vol onuitgepakte dozen, Babiche moest nog wennen aan de nieuwe woning en we wilden eigenlijk gewoon op ons eigen tempo ons huis inrichten. Dan waren er ook nog de strubbelingen met mijn zus Pamela, waar er Kerstavond gevierd ging worden, en om nog maar te zwijgen met wie er gevierd ging worden… Enfin, eigenlijk kwam het zeer slecht gelegen…

Maar onze vrienden en familie terug zien was al die rompslomp meer dan waard! Er werd veel bij gepraat, veel gegeten, veel gelachen, ook een paar tranen gelaten, maar wat we gehad hebben, kunnen ze ons niet meer afpakken, nietwaar?

Tine had deze keer reispilletjes genomen en al bij al viel het nog mee. Helaas doet ze geen oog dicht op het vliegtuig, dus het schaap was stikkapot bij aankomst. Ze had er van genoten om haar vriendinnen van het lager onderwijs terug te zien. Het was alsof ze nooit weggeweest was :-). Hanne daarentegen (her)kende niemand meer, enkel Juf Ilse, haar juf van in de 3e kleuterklas. Ik vind het zo ontzettend jammer, maar begrijp het wel. Ze was pas 5 toen we alles en iedereen achter lieten en ze woont bijna haar halve leven in Texas. Ze spreekt ook bijna geen Nederlands meer, ze verstaat het wel, dus ze kon de gesprekken wel volgen, maar antwoorden ging heel wat moeilijker. Gelukkig was er mijn jongste zus Ilona en haar gezin (bij wie we logeerden) die haar toch een beetje doen praten hebben.

Mijn zus is trouwens een schat om aan te bieden dat we bij haar mochten logeren. Ik kan me inbeelden dat 10 dagen met ons opgescheept zitten geen lachertje was ;-). Via deze weg nogmaals bedankt, Ilona en Ives, you guys are the best! We love you truly, madly, deeply!

Zo’n reis is eigenlijk best wel vermoeiend. We hebben veel vrienden terug gezien, helaas hebben we er ook enkele moeten afzeggen :-(. Bij deze wil ik me verontschuldigen aan diegenen bij wie we niet geraakt zijn. Er staat nl. van alles op het programma en geen enkele avond lagen we voor middernacht in bed. Uiteraard hebben we onze valies gevuld met allerlei lekkers zodat we weer voor een tijdje voort kunnen. Bij het aanmelden bij de douane viel mijn oog op enkele restricties: zo mag je geen toxische substanties en “obscene articles” invoeren in Amerika! What? Really?

Leuke gebeurtenissen

Er zijn natuurlijk ook mooie en leuke periodes geweest. Zo heb ik sinds begin oktober werk. Niet in de administratie zoals ik eigenlijk van plan was, maar wel in de “service industry”. Ik werk deeltijds in een kleine Franse bakkerij op 15 minuten rijden. Ik doe het super graag! Eindelijk breng ik ook wat centjes in het laatje! We moeten ons spaarpotje weer aangevuld krijgen na ons bouwakkefietje :-).

Er wordt Franse viennoiserie, patisserie, brood en allerhande lekkers verkocht vervaardigd met Europese bloem en boter. Tevens wordt er ontbijt en lunch geserveerd en de winkel sluit elke dag om 16u, behalve op zondag (14u). Op sommige momenten (vooral in het weekend) is het er zo druk dat de mensen tot buiten staan aan te schuiven. In de winkel zelf wordt er niet heel efficiënt gewerkt, maar daar valt blijkbaar niets aan doen. Je krijgt steevast het antwoord dat dat in Frankrijk ook zo is. In het begin was ik zeer zenuwachtig en nerveus bij het zien van al dat volk, maar nu niet meer. Het heeft geen zin, in tegendeel zelfs, je maakt meer fouten en dan duurt het nog langer alvorens de mensen hun bestelling krijgen.

Het was een beetje plannen en wennen om Hanne alleen naar huis te laten gaan na school als ik nog op het werk ben, maar ze doet dat heel goed. Ze heeft haar instructies gekregen wat wel en niet te doen, en ze houdt zich er mooi aan. In april wordt ze 9 en zoals ze zelf zegt, ze is al groot en wijs genoeg om alleen thuis te blijven. Een mens moet leren loslaten en zulke situaties zijn daar ideaal voor :-).

Aangezien ons droomhuis niet in de nabije toekomst gebouwd zal worden, en we een huis huurden (contract tot begin maart), hebben we beslist om terug een huis te kopen. We hebben voor even onze buik vol van bouwavonturen. Half december zijn we verhuisd. We wonen nog steeds in Lakeway zodat de kinderen niet opnieuw naar een andere school moesten. Ons nieuwe huis is veel kleiner dan het vorige. Ik heb Philippe eindelijk kunnen overtuigen dat we geen kasteel nodig hebben, dat kleiner even goed, zelfs beter kan zijn. Het huis in Avery Ranch was 3500 sq ft groot, het nieuwe slechts 2600! Enkele voordelen zijn: minder maandelijkse afbetaling, minder kuiswerk, minder plaats voor rommel en prullen en vooral meer tijd om te genieten van het leven! We hebben eigenlijk al flink gewerkt: bijna alle dozen zijn geleegd, enkel nog het bureau dient in orde gemaakt te worden en nog enkele kaders moeten opgehangen worden. Gezien het feit dat we een week na onze verhuis naar België op vakantie vertrokken en ondertussen terug aan het werk zijn, mogen we dus zeker niet klagen. Ondertussen is Philippe ook begonnen met heel het huis om te schakelen op domotica. Hij heeft al een paar keer goed gevloekt, maar eens alles af zal zijn, zal het veel beter zijn. Een link naar het huis vind je hier (de meubels in de link zijn niet de onze).

Update: minder leuke gebeurtenis

Na enkele maanden van stilte ben ik terug. Er valt veel te vertellen! Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen… Ik zal met het minder leuke starten.

We hadden een lapje grond gekocht en wilden er ons droomhuis op bouwen. De plannen hadden we zelf getekend, maar dienden nog door een architect goedgekeurd te worden. Na lang zoeken naar een aannemer hadden we eindelijk iemand gevonden: Vince Kaiser. Hij werd ons aanbevolen door onze makelaar. Het contract werd getekend en hij begon met onze plannen aan te passen zodat ze bouwtechnisch in orde waren en ingediend konden worden bij de gemeente Lakeway. De dienst Stedenbouw van Lakeway is heel streng en duldt absoluut geen uitzondering. De volledige lijst met do’s and don’ts staat op hun website zodat ze door iedereen te raadplegen valt. Een link naar de “Building and Development Services” vind je hier. Vince had zijn huiswerk niet gemaakt en de plannen werden aldus geweigerd.

Na enkele maanden van over en weer gemail en getelefoneer, vertelde hij ons simpelweg dat hij het niet meer zag zitten en het contract verbrak. End of story! Hij nam geen contact meer met ons of onze makelaar op en negeerde onze emails en telefonische oproepen. We werden letterlijk aan ons lot overgelaten. We hebben geen idee waarom, maar wel een vermoeden. We denken dat hij teveel tijd en geld in ons project moest stoppen door al de veranderingen aan te brengen en dat hij daar geen zin/tijd/geld meer in/voor had. Hij stortte ons een deel van ons voorschot terug, het deel dat hij niet uitgegeven had aan architect, ingenieur en weet ik veel wie of wat nog.

Daarmee gaan we natuurlijk niet akkoord. Er was een contract getekend om een huis te bouwen en dit heeft hij verbroken. De volledige verantwoordelijkheid ligt dus bij hem. We hebben een advocaat onder de arm genomen en hopen nu ons volledig voorschot terug te krijgen. Voorlopig gaan we de gemaakte (onvoorziene) bank- en andere kosten niet terug vorderen, wat ons niet belet dat in de toekomst alsnog te doen. Volgens onze advocaat mogen we blij zijn dat hij nog niet begonnen was met bouwen. Mocht de vloerplaat al gegoten zijn en de houtconstructie al in opbouw geweest zijn, zouden we veel meer miserie hebben. Als er dan een andere bouwfirma/aannemer zou moeten verder bouwen op het bestaande gedeelte, zouden die alle verantwoordelijkheid bij gelijk welk defect volledig afwijzen.

YAY, we are so lucky!

1e week school

Het vroege opstaan is weer even wennen 🙂 Beide meiden mochten maandag 22 augustus in hun nieuwe school starten. Hanne’s juf heet Mindy Plante (op zijn Frans uitgesproken, want ze is met een Canadees getrouwd) en heeft al de halve wereld rondgereisd. We zullen haar zeker moeten vertellen dat er in België een superhero is die Mega Mindy heet!

Nieuwe school wil ook zeggen nieuwe regels! Zo geldt er bij Hanne op school bv dat de ouders de kinderen niet naar de klas mogen begeleiden. Je mag mee tot aan de receptie, maar dan moeten ze hun plan trekken. Op zich is dat geen slecht idee, het bevordert hun zelfstandig- en onafhankelijkheid. Ik denk dat de mama’s en papa’s zich het meeste moeten aanpassen :-).

Sinds vorige jaar is ook één of andere wet verandert: de scholen duren elke dag 10 minuten langer: i.p.v. dat de kinderen minimum 180 dagen naar school moeten, moeten ze nu min. 75.600 minuten les krijgen. Er zijn 2 “make up days” of “bad weather days” voorzien per schooljaar. Deze dienen om de verloren lessen in te halen voor als het slecht weer geweest is en de kids daardoor niet naar school konden. Bij te veel slecht weer dagen moest er in het verleden (afhankelijk van het aantal “make up days” en het aantal dagen slecht weer er in dat schooljaar waren) in een weekend of op een vakantiedag naar school gegaan worden om die verloren lessen in te halen. Nu tellen die extra 10 minuten om die verloren dagen in te halen. De idee erachter is dat kinderen uitkijken naar de vakantie. Door extra minuten aan de dag toe te voegen, merken ze niet dat ze meer leren. Zo “verkopen” ze het aan de kinderen. Want eigenlijk is de idee erachter geld (of course!). Het schooldistrict krijgt per kind een bepaald bedrag van de staat. In Austin verliest het AISD (Austin Independent School District) $45 per kind per dag als het niet naar school komt. Wat eigenlijk wil zeggen dat als 30% van de kinderen niet naar zo’n “make up day” komt, ze meer dan een miljoen dollar verliezen! (meer info vind je hier).

Bij Tine is het nog meer aanpassen. Ze moet nu voor elke les naar een ander klaslokaal. En moet daarvoor haar “locker” openkrijgen om de juiste leerboeken mee te nemen. De eerste dagen kreeg ze het hangslot niet open, maar nu gaat het al vlotjes. Er zitten ook niet altijd dezelfde kindjes in haar klas. Voor wiskunde zitten er andere dan voor “art”. Dit is afhankelijk van de “electives” die je gekozen hebt. Hier kies je al vanaf het middelbaar waarin je wilt voortdoen. Tine haar “electives” zijn: digital graphics, rhythm and movement en art. Voorlopig heeft ze nog niet echt les gekregen, wel veel uitleg van wat mag maar vooral wat niet mag op school/tijdens de les.

Ondertussen is de 2e week ook al voorbij. Maandag is het Labor Day, dus hebben we lang weekend! En vorige week (meer bepaald op 31-8) mochten we ook ons 3e jaar in de States vieren! Yay!

Communicatie … of eerder de hiaten erin…

Toen ik in juni Tine had ingeschreven in haar nieuwe school (Hudson Bend Middle School), had ik alle gevraagde documenten in een mapje geordend. Het werd met dank aangenomen, ik kreeg zelf de opmerking dat ik goed voorbereid was. Ter plaatse werd me ook uitgelegd dat er op 10 augustus een evenement georganiseerd zou worden voor alle 6e jaarsstudenten: The Buccaneer Games. Omdat de school enorm groot is (1500 leerlingen!), zouden ze via spel hun gedeelte van het gebouw leren kennen. Als afsluiter zou er pizza gegeten worden. Hiervoor diende ik wel mijn toestemming te geven en een document in te vullen. Het was niet verplicht, maar kwam de leerlingen ten goede, zo werd me verzekerd. Ik vond het een schitterend idee en vulde het formulier onmiddellijk in. Het gebouw is zodanig groot dat de 6e jaars van het 7e en 8e gescheiden worden. De dutsen zouden gegarandeerd verloren lopen!

Op die bewuste voormiddag begeleidde ik Tine mee naar binnen. We dienden ons aan te melden in de sportzaal. Daar werd een formulier onder mijn neus geduwd dat ingevuld diende te worden alvorens ze mocht deelnemen. Hetzelfde formulier dat ik in juni al had ingediend!

Een 2-tal weken geleden kreeg ik een mail van de schoolverpleegster: ik diende te laten weten wanneer Tine de windpokken gehad had of wanneer ze er tegen ingeënt was. ’s Anderendaags vulde ik het formulier in en mailde ik het haar terug.

Vorige week woensdag was er Buccaneer Bash: de dag waarop de leerlingen hun schoolgerief en lessenrooster mochten ophalen, alsook hun “locker” toegewezen kregen. Alvorens Tine het begeerde document in haar handen kreeg, dienden we ons aan te melden bij de verpleegster. Ze beweerde mijn email nooit ontvangen te hebben! Via mijn gsm wou ik aantonen wanneer (maar vooral dat) ik het verstuurd had en geen foutmelding ontvangen had, dus dat ze het zeker moest gekregen hebben. Echter, Philippe had ondertussen diezelfde morgen de mailserver verwisseld en ik kon mijn email niet meer ophalen. Ik was verschrikkelijk “annoyed” met heel de zaak omdat ze zowel mijn tijd als haar eigen tijd aan het verprutsen was. Er zat niets anders op dan het document opnieuw in te vullen. Ik twijfelde over het jaartal waarin Tine de “chicken pox” gehad had en noteerde in grote letters dat ze haar email moest nazien.

Ik ben, op z’n zachts uitgedrukt, niet zo tevreden over de schooladministratie en hoop dat het bij deze 2 incidenten blijft. Normaal neem ik altijd van alles foto’s (ik krijg hiervoor altijd opmerkingen van de kinderen), maar deze keer had ik dat dus niet gedaan.

Sinds 13 augustus wordt o.a. Texas (maar ook Louisiana) geplaagd door een koudfront waardoor de regen met bakken uit de hemel valt. Zo hebben we op enkele dagen tijd 12 inches regen gehad (komt overeen met ongeveer 300 liter per m2). Als er in België 100 liter valt, ligt heel het land plat. Door al dat water hadden we problemen met de afvoer. Aangezien we nu in een huurhuis zitten, werd de huurbaas verwittigd. Opeens liep hij rond in de tuin. Ik vond het nogal onbeleefd om zomaar ineens op te duiken, hij kon toch op zijn minst een smsje sturen? Later die dag bleek dat hij dat wel gedaan had doch bij mijn nummer was er een cijfer verkeerd waardoor ik van niets wist. De afvoer is weer in orde en de regen zou niet te lang meer aanhouden. Laten we hopen, want op sommige plaatsen zitten de mensen tot aan hun schouders in het sop 😦

Geïnstalleerd

We zijn een dikke week verder en min of meer geīnstalleerd. Gelukkig hoeven niet alle dozen uitgepakt te worden aangezien we binnen een maand of 6 weer verhuizen :-).

Het huurhuis is een heel stuk kleiner (2300 sq ft) dan ons vorig huis (3400 sq ft) met als gevolg dat het hier overvol staat, niet enkel met dozen maar ook met meubelstukken. We hebben een “2 car garage”, maar momenteel staat er slechts 1 auto in. Ik ben aan het puzzelen om alle meubels zo te schikken dat beide auto’s erin kunnen. Voorlopig is het me echter nog niet geluk. Ik zal beroep moeten doen op de spierkracht van mijn hubby, vrees ik, om enkele zware meubelstukken van de ene kant van de garage naar de andere te verplaatsen. Dit zal iets zijn om in de vroege ochtend te doen want overdag is het in de garage om dood te vallen van de hitte!

Tijdens de verhuis is er toch wel redelijk veel beschadigd geraakt. Mocht het nu om een paar stukken gaan, zou ik dat niet zo erg vinden, maar alle stoelen (8) van onze eetplaats hebben schade opgelopen! Plus onze leren barstoelen, Philippe’s bureau en bijhorende hangmappenkast, Tine’s dressoirkast, de ijskast en nog 2 kaders :-(. De nodige emails werden reeds verstuurd. Nu afwachten of er iemand komt kijken, als ze dit al van plan zijn.

Sinds we hier wonen, heb ik het gevoel dat we op vakantie zijn. Het huis, dat aan een golfterrein gelegen is en geen afsluiting heeft, heeft een terracotta tegelvloer en doet met aan de Provence denken. Toen ik de valiezen uitpakte, hoorde ik de cicades luid te keer gaan. Ook de omgeving is nieuw en moet verkend worden en met het goede weer voelt het echt aan als vakantie. We hebben hier nog maar enkele eekhoorns gezien, terwijl ze in Avery Ranch een echte plaag zijn. Er lopen ook ongelofelijk veel herten rond op het golfterrein. Ze komen dikwijls zo maar onze tuin binnen gestapt om er te grazen (het gras op het golfterrein is veel te kort!). Terwijl we ontbijten kunnen we ze door de grote ramen goed gade slaan.

Elke dag gaan Tine en Hanne het golfterrein op op zoek naar verloren gerolde golfballen. Ze hopen die aan de golfers aan een spotprijs te kunnen verkopen. Na 9 dagen hebben ze er al 6 gevonden :-).

Op aanvraag heb ik ook enkele foto’s van het huis bijgevoegd.