1e week school

Het vroege opstaan is weer even wennen🙂 Beide meiden mochten maandag 22 augustus in hun nieuwe school starten. Hanne’s juf heet Mindy Plante (op zijn Frans uitgesproken, want ze is met een Canadees getrouwd) en heeft al de halve wereld rondgereisd. We zullen haar zeker moeten vertellen dat er in België een superhero is die Mega Mindy heet!

Nieuwe school wil ook zeggen nieuwe regels! Zo geldt er bij Hanne op school bv dat de ouders de kinderen niet naar de klas mogen begeleiden. Je mag mee tot aan de receptie, maar dan moeten ze hun plan trekken. Op zich is dat geen slecht idee, het bevordert hun zelfstandig- en onafhankelijkheid. Ik denk dat de mama’s en papa’s zich het meeste moeten aanpassen🙂.

Sinds vorige jaar is ook één of andere wet verandert: de scholen duren elke dag 10 minuten langer: i.p.v. dat de kinderen minimum 180 dagen naar school moeten, moeten ze nu min. 75.600 minuten les krijgen. Er zijn 2 “make up days” of “bad weather days” voorzien per schooljaar. Deze dienen om de verloren lessen in te halen voor als het slecht weer geweest is en de kids daardoor niet naar school konden. Bij te veel slecht weer dagen moest er in het verleden (afhankelijk van het aantal “make up days” en het aantal dagen slecht weer er in dat schooljaar waren) in een weekend of op een vakantiedag naar school gegaan worden om die verloren lessen in te halen. Nu tellen die extra 10 minuten om die verloren dagen in te halen. De idee erachter is dat kinderen uitkijken naar de vakantie. Door extra minuten aan de dag toe te voegen, merken ze niet dat ze meer leren. Zo “verkopen” ze het aan de kinderen. Want eigenlijk is de idee erachter geld (of course!). Het schooldistrict krijgt per kind een bepaald bedrag van de staat. In Austin verliest het AISD (Austin Independent School District) $45 per kind per dag als het niet naar school komt. Wat eigenlijk wil zeggen dat als 30% van de kinderen niet naar zo’n “make up day” komt, ze meer dan een miljoen dollar verliezen! (meer info vind je hier).

Bij Tine is het nog meer aanpassen. Ze moet nu voor elke les naar een ander klaslokaal. En moet daarvoor haar “locker” openkrijgen om de juiste leerboeken mee te nemen. De eerste dagen kreeg ze het hangslot niet open, maar nu gaat het al vlotjes. Er zitten ook niet altijd dezelfde kindjes in haar klas. Voor wiskunde zitten er andere dan voor “art”. Dit is afhankelijk van de “electives” die je gekozen hebt. Hier kies je al vanaf het middelbaar waarin je wilt voortdoen. Tine haar “electives” zijn: digital graphics, rhythm and movement en art. Voorlopig heeft ze nog niet echt les gekregen, wel veel uitleg van wat mag maar vooral wat niet mag op school/tijdens de les.

Ondertussen is de 2e week ook al voorbij. Maandag is het Labor Day, dus hebben we lang weekend! En vorige week (meer bepaald op 31-8) mochten we ook ons 3e jaar in de States vieren! Yay!

Communicatie … of eerder de hiaten erin…

Toen ik in juni Tine had ingeschreven in haar nieuwe school (Hudson Bend Middle School), had ik alle gevraagde documenten in een mapje geordend. Het werd met dank aangenomen, ik kreeg zelf de opmerking dat ik goed voorbereid was. Ter plaatse werd me ook uitgelegd dat er op 10 augustus een evenement georganiseerd zou worden voor alle 6e jaarsstudenten: The Buccaneer Games. Omdat de school enorm groot is (1500 leerlingen!), zouden ze via spel hun gedeelte van het gebouw leren kennen. Als afsluiter zou er pizza gegeten worden. Hiervoor diende ik wel mijn toestemming te geven en een document in te vullen. Het was niet verplicht, maar kwam de leerlingen ten goede, zo werd me verzekerd. Ik vond het een schitterend idee en vulde het formulier onmiddellijk in. Het gebouw is zodanig groot dat de 6e jaars van het 7e en 8e gescheiden worden. De dutsen zouden gegarandeerd verloren lopen!

Op die bewuste voormiddag begeleidde ik Tine mee naar binnen. We dienden ons aan te melden in de sportzaal. Daar werd een formulier onder mijn neus geduwd dat ingevuld diende te worden alvorens ze mocht deelnemen. Hetzelfde formulier dat ik in juni al had ingediend!

Een 2-tal weken geleden kreeg ik een mail van de schoolverpleegster: ik diende te laten weten wanneer Tine de windpokken gehad had of wanneer ze er tegen ingeënt was. ’s Anderendaags vulde ik het formulier in en mailde ik het haar terug.

Vorige week woensdag was er Buccaneer Bash: de dag waarop de leerlingen hun schoolgerief en lessenrooster mochten ophalen, alsook hun “locker” toegewezen kregen. Alvorens Tine het begeerde document in haar handen kreeg, dienden we ons aan te melden bij de verpleegster. Ze beweerde mijn email nooit ontvangen te hebben! Via mijn gsm wou ik aantonen wanneer (maar vooral dat) ik het verstuurd had en geen foutmelding ontvangen had, dus dat ze het zeker moest gekregen hebben. Echter, Philippe had ondertussen diezelfde morgen de mailserver verwisseld en ik kon mijn email niet meer ophalen. Ik was verschrikkelijk “annoyed” met heel de zaak omdat ze zowel mijn tijd als haar eigen tijd aan het verprutsen was. Er zat niets anders op dan het document opnieuw in te vullen. Ik twijfelde over het jaartal waarin Tine de “chicken pox” gehad had en noteerde in grote letters dat ze haar email moest nazien.

Ik ben, op z’n zachts uitgedrukt, niet zo tevreden over de schooladministratie en hoop dat het bij deze 2 incidenten blijft. Normaal neem ik altijd van alles foto’s (ik krijg hiervoor altijd opmerkingen van de kinderen), maar deze keer had ik dat dus niet gedaan.

Sinds 13 augustus wordt o.a. Texas (maar ook Louisiana) geplaagd door een koudfront waardoor de regen met bakken uit de hemel valt. Zo hebben we op enkele dagen tijd 12 inches regen gehad (komt overeen met ongeveer 300 liter per m2). Als er in België 100 liter valt, ligt heel het land plat. Door al dat water hadden we problemen met de afvoer. Aangezien we nu in een huurhuis zitten, werd de huurbaas verwittigd. Opeens liep hij rond in de tuin. Ik vond het nogal onbeleefd om zomaar ineens op te duiken, hij kon toch op zijn minst een smsje sturen? Later die dag bleek dat hij dat wel gedaan had doch bij mijn nummer was er een cijfer verkeerd waardoor ik van niets wist. De afvoer is weer in orde en de regen zou niet te lang meer aanhouden. Laten we hopen, want op sommige plaatsen zitten de mensen tot aan hun schouders in het sop😦

Geïnstalleerd

We zijn een dikke week verder en min of meer geīnstalleerd. Gelukkig hoeven niet alle dozen uitgepakt te worden aangezien we binnen een maand of 6 weer verhuizen🙂.

Het huurhuis is een heel stuk kleiner (2300 sq ft) dan ons vorig huis (3400 sq ft) met als gevolg dat het hier overvol staat, niet enkel met dozen maar ook met meubelstukken. We hebben een “2 car garage”, maar momenteel staat er slechts 1 auto in. Ik ben aan het puzzelen om alle meubels zo te schikken dat beide auto’s erin kunnen. Voorlopig is het me echter nog niet geluk. Ik zal beroep moeten doen op de spierkracht van mijn hubby, vrees ik, om enkele zware meubelstukken van de ene kant van de garage naar de andere te verplaatsen. Dit zal iets zijn om in de vroege ochtend te doen want overdag is het in de garage om dood te vallen van de hitte!

Tijdens de verhuis is er toch wel redelijk veel beschadigd geraakt. Mocht het nu om een paar stukken gaan, zou ik dat niet zo erg vinden, maar alle stoelen (8) van onze eetplaats hebben schade opgelopen! Plus onze leren barstoelen, Philippe’s bureau en bijhorende hangmappenkast, Tine’s dressoirkast, de ijskast en nog 2 kaders😦. De nodige emails werden reeds verstuurd. Nu afwachten of er iemand komt kijken, als ze dit al van plan zijn.

Sinds we hier wonen, heb ik het gevoel dat we op vakantie zijn. Het huis, dat aan een golfterrein gelegen is en geen afsluiting heeft, heeft een terracotta tegelvloer en doet met aan de Provence denken. Toen ik de valiezen uitpakte, hoorde ik de cicades luid te keer gaan. Ook de omgeving is nieuw en moet verkend worden en met het goede weer voelt het echt aan als vakantie. We hebben hier nog maar enkele eekhoorns gezien, terwijl ze in Avery Ranch een echte plaag zijn. Er lopen ook ongelofelijk veel herten rond op het golfterrein. Ze komen dikwijls zo maar onze tuin binnen gestapt om er te grazen (het gras op het golfterrein is veel te kort!). Terwijl we ontbijten kunnen we ze door de grote ramen goed gade slaan.

Elke dag gaan Tine en Hanne het golfterrein op op zoek naar verloren gerolde golfballen. Ze hopen die aan de golfers aan een spotprijs te kunnen verkopen. Na 9 dagen hebben ze er al 6 gevonden🙂.

Op aanvraag heb ik ook enkele foto’s van het huis bijgevoegd.

 

 

Verhuizen

Maandag 25 juli

Alles is eindelijk ingepakt! Ik zie ons 3 jaar geleden nog arriveren in the States met 2 palletten en een handvol valiezen. Ik kan u verzekeren dat we intussen al wat bijeen gegaard hebben, hoor!

Onze vriendelijk Filipijnse buren brachten zondagavond een “local snack” (mini egg rolls oftewel loempia’s) zodat ik me geen zorgen hoefde te maken over eten, maar naarstig verder kon met inpakken. How thoughtful! Het zijn echte schatten, ik zal hen missen… Philippe zei nog dat het vreemd was dat er nieuwe eigenaars in ons huis zouden wonen, maar ik zit daar niet mee in. Ik vond het huis in Wetteren achterlaten veel moeilijker.

De verhuizers arriveren maandagmorgen rond 8u15. Ze bekijken eerst wat we allemaal hebben en vrezen dat niet alles in de verhuiswagen zal passen. Philippe had het aantal dozen en grote meubelstukken moeten doorgeven, maar blijkbaar is er ergens een misrekening gebeurd. Ze zullen uiteindelijk 2 keer moeten rijden.

’s Anderendaags keer ik terug om te kuisen en ook Philippe komt langs om zijn weerstation op te halen (hoe kon hij dat vergeten?!). Nog een geluk dat hij langskwam, want de verhuizers hadden nog veel troep laten staan en zelfs met goed puzzelen zou het niet allemaal in mijn auto gepast hebben.

Ik had de Salvation Army gecontacteerd om onze zetel te komen ophalen (een degelijke Ikea zetel waar er enkel een paar haken in zaten doordat de katten er aan gekrabd hadden). Toen die mannen uiteindelijk arriveerden, bleek dat ze geen Ikea mochten aanvaarden omdat ze te veel klachten krijgen wegens “brol”! Ik wist hen toch te overhalen temeer omdat de zetel nog maar 3 jaar oud was en in bijna perfecte staat. Ze mochten hem zelfs uittesten van mij, maar dat wilden ze niet🙂.

Na 10 uur kuisen hield ik het voor bekeken. Ik was bekaf! Dat doe ik niet meer, ik zal een volgende keer wel een kuisfirma inschakelen. Ik wil altijd onze zuurverdiende centjes uitsparen door dingen zelf te doen, maar echt, ik was geradbraakt! Het was nog geen 21u30 of ik was al in dromenland!

Nog even vertellen dat ik die dag een muis uit ons zwembad van de verdrinkingsdood gered heb. Ik dacht eerst dat het een mol was, zo groot was de muis! Ik heb mijnen hemel weeral verdiend, zie!

D-day

Zaterdag 23 juli

Onze laatste uurtjes samen zijn aangebroken. Ik kan niet geloven dat het alweer voorbij is. Ik weet nu al dat ik het moeilijk zal hebben eens ze weg zijn. Ik ben altijd supergelukkig als er familie of vrienden op bezoek komen en voel me telkens zo slecht als ze weer naar huis gaan. Ik vermoed dat ik niet de enige ben die in het buitenland woont en dit gevoel heeft. Gelukkig heb ik de verhuis waarop ik me kan focussen.

Amelie had 2 (vervolg)boeken mee van Gayle Forman: Als ik blijf + Wacht op mij. Terwijl zij “Als ik blijf” las, las ik de Engelse versie (If I stay). Het vervolg “Wacht op mij” heb ik wel in het Nederlands gelezen. De covers van de Nederlandstalige boeken waren wel een heel stuk mooier/moderner dan van de Engelstalige. Ik hoop dat Amelie de moed vindt om ze beiden te lezen, want ze leest absoluut niet graag (dat heeft ze van haar mama). Ik denk dan ook dat het een dagelijks marteling was om een half uur te moeten lezen🙂.

Na het ontbijt nemen we met z’n allen nog een laatste duik in het zwembad. Daarna de valiezen wegen want Granny en haar boeken, aiaiai… Gelukkig zit Amelie maar aan een kleine 17 van de 23 kg. Granny heeft weer chance! Voor het geluk geboren, noemen ze dat🙂.

Nog even meegeven dat Amelie en mama hier geweest zijn van 3 tot en met 23 juli en dat de vlag halfstok gehangen heeft vanaf 8 t.e.m. 22 juli (voor de slachtoffers in Dallas, Nice en Baton Rouge). Gewoonweg vreselijk. Wanneer houdt al dat zinloos geweld op?

Vrijdag 22 juli

Vandaag waren we een beetje aan ons huis gekluisterd. We moesten nl. wachten op een controleur van de City of Austin. Hij moest nog een beetje administratie in orde brengen. Ik had de indruk dat de meiden het niet erg vonden: Amelie wou haar valies al beginnen inpakken en daarna zouden ze alle 3 nog eens zwemmen.

Ondertussen had ik de gaatjes in de muren opgevuld zodat ze morgen afgeschuurd en geretoucheerd konden worden. Hier is het nl. de gewoonte dat als je een huis verkoopt, je ervoor zorgt dat het netjes staat, m.a.w. de muren dienen effen te staan en geverfd te zijn.

Na het bezoek van de controleur werd de auto volgeladen en reden we nogmaals tot in Lakeway maar niet zonder eerst te stoppen aan de Oasis Texas Brewing Company. Ik wou mama het uitzicht over Lake Travis tonen. Een jaar geleden stond het meer omzeggens bijna droog en nu zijn alle eilandjes, dankzij de vele regen tijdens de laatste maanden, verdwenen. We hebben een spelletje “bean bag toss” gespeeld terwijl we ons drankje nuttigden.

Om de vakantie af te sluiten, gingen we in Lakeway iets eten. We zijn bij “Fore” beland. Een heel gezellig restaurant met modern interieur en super lekker eten! Mama en Amelie hadden veel te veel, maar het waren dan ook enorme porties🙂.

Amelie en mama reden met mij mee terug naar Avery Ranch en Tine en Hanne met Philippe. Onderweg vroeg ik of ze nog zin hadden om eens bij Kohl’s binnen te gaan. Dit is een department store te vergelijken met de Inno in België. Mama had daar vorige keer veel kleren gekocht, maar omdat het ondertussen al rond 21u was, wist ik niet of ze nog zin hadden. Amelie was één en al enthousiasme en mama vroeg of de winkel wel nog open zou zijn. Mama heeft haar nog eens goed laten gaan en tegen 22u waren we thuis. Ze konden het beiden niet geloven dat de winkelbediendes zo vriendelijk waren, en dan nog wel zo laat op de avond! Amerika is zo slecht nog niet, hoor😉.

Bezoek aan LBJ Library

Donderdag 21 juli

Via Katelijne, een Vlaamse in Austin die ondertussen naar Down Under verhuisd is met haar gezin, had ik vernomen dat de LBJ Library het bezoeken waard was. Haar zoon was er op schoolreis geweest en zij had hen begeleid en was werkelijk onder de indruk. Mama vond het een prima idee om er een bezoek aan te brengen, hoe kon het ook anders? En geschiedenis én een bibliotheek! Het was werkelijk indrukwekkend. We hadden de kinderen thuis gelaten bij Philippe, zo waren we op ons gemak.

Lyndon Baines Johnson was Vice President ten tijde van John F. Kennedy. Toen JFK in november 1963 vermoord werd, nam LBJ de fakkel over. Hij werd de 36e President. De tentoonstelling gaat vooral over welke wetten LBJ verwezenlijkt heeft (o.a. de “Civil Rights Act” en meer dan 60 wetten die betrekking hadden op opleiding), maar helaas ook over de oorlog in Vietnam. Meer info vind je hier. Hij was getrouwd met Lady Bird Johnson (geboren onder de naam Claudia Alta Taylor). Haar moeder stierf toen ze 5 jaar oud was. Een nanny werd aangesteld. Die zei dat Lady Bird “as purty (= pretty) as a lady bird” was, vandaar haar bijnaam “Lady Bird”. Ze was enorm begaan met het milieu. In Washington DC heeft ze met behulp van vele vrienden en kennissen duizenden tulpen en narcissen geplant rond het nationaal monument. Tot op vandaag bloeien er prachtige bloemen. Zij stond ook in voor de “Highway Beautification Act” van 1965 waarbij o.a. de middenbermen van de autostrades met bloeiende planten aangeplant werden. In Austin is er het “Lady Bird Wildflower Center” welke ze zelf in het leven geroepen heeft. Hanne is er vorig jaar op schoolreis geweest. Het is een groot domein vol inheemse bloemen en planten.

Zowel de President als de First Lady kregen vele geschenken bij officiële staatsbezoeken. Zo kreeg LBJ o.a. prachtige zwarte boots gemaakt uit alligator huid waar de “Presidential Seal” in verwerkt werd en voorzien van zijn initialen! Botjes met mijn naam op zou ik ook wel weten te appreciëren🙂.

Het museum was groot en zeer interessant, maar de tijd ontbrak ons om alles grondig te bekijken aangezien er nog dozen moesten ingepakt worden want de 25e komen de verhuizers alles opladen!